Week 2: Bezoekje van de Belgen

LUNEDI 6 SETTEMBRE

Les om 9u, da’s vroeg : man man man! We amuseren ons wel in de les, want Lucca en Eline zitten nu ook bij ons. ’t Is een les zoals het middelbaar : inclusief invulblaadjes en dialoogjes op cd. Wel nog lachen, want Olga vindt deze aanpak zelf ook maar onnozel. Onder de middag eten we in mijn casa. Verschillende kazen (waaronder mijn favoriet : de gorgonzola, die in Italië nog beter is), broodjes, pesto,… verzadigen onze maag en zorgen ervoor dat we klaar zijn voor de namiddagles : ‘un corso di Cultura’. Veel heb ik daarvan niet opgestoken, want hoewel professor Falassi echt sympathiek en duidelijk is, zaten ik en Eline gewoon even ons leven aan elkaar te vertellen. Goed dat die les niet langer dan 18u duurde, want veel meer kon ik die dag niet aan. Ik ben dan maar naar huis gekeerd en heb daar kennisgemaakt met mijn eerste huisgenoot: Franscesca. Ze is 27, doet haar thesis geneeskunde en is eigenlijk maar zelden in het huis. Ze moet echt wel van poetsen houden, want het eerste wat ze doet/zegt is het hele huis onder handen nemen (later zal ze dit nog veel vaker doen, zelfs een beetje té freaky veel).   Ze is snel weer het huis uit naar haar hometown : Arezzo. Later die avond komt ook Valentina toe : zij is echt zo een schatje. 25 jaar oud, Biologiestudente die nu voor 2 maanden in Siena is voor haar stage in het hospitaal. Zij is veel gemoedelijker en drinkt met mij meteen een avondkoffietje. Ik vertel in het Italiaans en zij spreekt ook enkel die taal, dus meteen weet ik dat ik hier goed ga kunnen leren spreken… Ik maak mijn huiswerk (ja ook dit moet dagelijks worden gedaan) en Valentina verbetert het al een keertje.

MARTEDI 7 SETTEMBRE

Opstaan om naar de les te gaan : om 8u50 komt Guiseppe het huurgeld halen en hij zet mij dan ook af aan de universiteit. Mijn ontbijt bestaat uit Belgische chocolade (want Valentina heeft die geweigerd, hoewel ik aan haar gezicht zag dat ze daar echt wel zin in had, maar zij waarschijnlijk op een dieet is, vermits er allemaal lightproducten in de kast staan : hoe voeding kan weergeven hoe een mens is) De les verloopt zoals gewoonlijk: we leren de verleden tijd aan en hebben nog meer fun, want ook Rima en de Portugees zijn naar onze klas verhuisd. Tegen 18u hebben we gedaan met de les, ik ga naar de shop want ‘k heb ingrediënten nodig voor de koekjes voor de ‘compleanno’ van Tania deze avond op de piazza. In 1,2,3 maak ik die ‘biscetta’ en stap ik op de bus richting centrum. We hebben ook zowat stuff gekocht uit de 1 euroshop (die zijn hier overvloedig te vinden), zodat we Tania de birthday van haar leven kunnen geven. Op de bus kom ik een Franse tegen, een van EICL, een vriendelijke jongen, die later naar Milaan gaat studeren (zou wel eens handig kunnen zijn). Onderweg naar de verrassingsparty kom ik Reyz tegen, de Parisien. En maar vragen waarom ik mijn telefoon nooit opneem, waarom ik niet terugstuur. Een gezonde Belg zou al lang doorhebben dat er geen vrouwelijk interesse is en dat volharding eerder irriterend dan doeltreffend is. Maar Italianen en hun ego, we hebben er nog vaker mee te maken…We zijn met een vijftiental wanneer Tania naar de Fontana Gaia komt, echt gezellig en lekkere wijn en grote zakken chips (de COOP is zowat de Aldi van Siena, die u eten geeft waar je ‘u’ kan tegen zeggen : wat een formaten en koopjes!). Martin is inmiddels aangekomen : een kunstzinnige Duitser (jawel ongelooflijk maar waar, maar die bestaan) die ook in Bologna gaat studeren. Toffe kerel, en het was toch wel een nice joke om Laura te proberen wijsmaken dat hij van Palestina kwam en Rudolf heette... Meteen leren we van hem ook het werkwoord ‘to be chickable’, wat wil zeggen dat hij ‘u nog wel eens zou durven doen’. Tegen middernacht zijn we op een straatfeest dat gevuld is met oude Italianen, jonge kindjes van 12-16j, de DJ én wij Erasmussers. De Italiaanse studenten van onze leeftijd hebben herexamens, dus wij moeten het hiermee maar doen. Lucca haar kotgenoot Xrisha heeft 2 vrienden meegenomen. Elena is een sympathiek meisje en George blijkt barman te zijn. En maar praten over cocktails en feestjes en dansen als een zot. Echt gek hoe die hun lichaam allemaal bewegen. Vooral Rima, die zit zowat tussen Goa en in haar eigen wereld freestylen, de Aisties daarentegen blijven volharden in de Aguliera/ Shakirabewegingen. Zeeeer grappig avondje. Voor de verandering slaap ik nog eens in het centrum bij Laura, want de volgende dag is het lokale markt en we zouden die graag eens willen verkennen.

MERCOLEDI 8 SETTEMBRE

Opstaan om 7u, na uit geweest te zijn : geen aanrader, maar wel volledig onze eigen keuze. Olga had ons al eens gemeld dat het de woensdag steeds lokale markt is aan de Lizza en dat die zeker de moeite is. Wij hebben les om 9u, en besloten met de Belgen toch om 7u30 daar eens een kijkje te nemen. De Poolse Agnèska (meisje uit de les), zeer lief meisje zou meegaan, maar blijkt dan toch de moed niet te hebben om de ‘sveglia’ (=wekker) te zetten. Met een katerkop en vermoeide ogen trekken we naar de ‘huge’ markt, die wel 50 keer de vrijdagsmarkt blijkt te zijn. Ongelooflijk hoeveel standen/bars/kraampjes hier op woensdag rondom de muren van een of ander gebouw te vinden zijn. Kleedjes aan 1 Euro, overal koopjes en leuke gadgets. Een aanrader om eens tussen de lokale bevolking te zijn en de toeristen achterwege te laten. In een bar eten we een lekkere cornetto (dit is geen ijsje maar een soort croissant met chocolade in en op!) en gaan we naar de les. Die is al bezig en Olga moet lachen als ze onze zakjes ziet…Opletten lukt niet echt, ik ben supermoe en slaag er enkel in alles op automatische piloot op te schrijven. Ik zal dat later wel ’s avonds eens leren. ’s Middags is er een hevige stortbui, de eerste hier binnen dit droge landschap. Het was zo’n bui waarvan je doorweekt bent als je gewoon 1 seconde buiten bent. Samen met Clara, Agnès (2 Franse meisjes), Tania en wij Belgen trekken we terug naar mijn casa. We maken heerlijke pasta, fèta, pesto en eten alles gezellig samen op in de tuin. Jack Johnson doet ons op de sofakussens in de tuin in slaap vallen, want de regen is weg en de lucht is weer opgeklaard. Het is lekker warm in het zonnetje dat er dan toch goed is doorgekomen. Wanneer de meisjes terug naar huis gaan, komen mijn huisgenoten niet veel later thuis. Alweer is het grote kuis (zijn wij Belgen dan echt zo slordig?) Ik begin aan mijn huiswerk, maar slaag er ook nu niet in deftig na de denken. Valentina vult dat wel in. En dat moest er nog aan ontbreken. Onze plon springt af. Echt zalig  : die twee Italiaanse huisgenoten beginnen hier te roepen :  ‘Che Pale’ ‘Che Pale’… Hectisch maar wel grappig. ’t Blijkt de ‘frigorifero’ te zijn, en Valentina voelt haar nu zotschuldig omdat zij die daarnet heeft uitgewassen en daardoor waarschijnlijk iets fouts denkt gedaan te hebben. Maar geen nood, in de kelder staat nog een frigo die mijn mozzarella kan fris houden. ‘k Ben moe, sluit mijn Word af en besluit te gaan slapen.

GIOVEDI 9 SETTEMBRE

Vroeg opstaan, naar de les en ’s middags lekkere lunch in de Menza. Easy way, zeer cheap en lekker eten! Het concept is een beetje zoals ‘De Brug’ in Gent, maar dan veel gezelliger en veel meer waar voor uw geld (slechts 2,5 euro voor een prima, secunda piatti en een desert en frisdrank en fruit). Martin (Duitser) en Brunni (Portugal) vergezellen ons naar het Meetlifecafé waar we een nucciolaatje drinken… Echt lekker gewoon: ’t is een soort klein espressootje dat op de bodem een notenlikeur bevat. Geen cultuurles vandaag, dus tijd om eventjes op het gemakje door het stad te lopen en allemaal plaatsjes te ontdekken die voorheen onbekend waren. Beneden aan Siena in het Westen is er blijkbaar een Fondo Ganda (soort bron waar al het zuiver water uit de bergen toekomt). Martin is ‘the man’ en showt maar eens zijn body. ’t Grappige is wanneer hij zichzelf uitkleedt wanneer 2 Chinese toeristen geschokt toekijken en hij vervolgens een frisse duik neemt. Erna gaan we nog even verder naar de bibliotheek, jawel die is echt groot en zeer authentiek, verdwalen kan je er zeker. ’t Is tijd voor een avondmeeting dan aan de Piazza del campo met de anderen van Erasmus… Een leuke avond die ik misschien té snel moet afsluiten, want ik moet naar mijn casa om daar aan mijn huisgenoten Valentina en Franscesca te melden dat er morgen (dus venerdi) tien man (allemaal Belgen, het wordt een avondje Nederlands!) komt eten (en slapen, maar dat weten ze niet). Valentina is meteen akkoord en wenst mij goeie nacht. Ik ga echter lang niet slapen, want een klein boekje van Roald Dahl (in het ITALIAANS!) ben ik nog van plan uit te lezen. Een uitdaging.

VENERDI 10 SETTEMBRE

Tegen 9u weer corsi di lingua, het gaat vlotjes vandaag. Over shoppen in Siena en op vakantie gaan…Martin imponeert ons met zijn gele fiets. In de pauze zien we Eline haar vrienden, die zijn net toegekomen al liftend uit Monterigioni. Ze gaan met ons naar de COOP (cheap shop) en we doen inkopen voor een lekker slaatje ’s middags en een goeie avondmaaltijd. ’t Is wat hectisch in de shop, want een uur later moet ik Marieke en Charlotte al ophalen aan het station. Ook zij komen uit België eventjes op vakantie gedag zeggen aan mij in het mooie Siena. We wandelen dus met strakke pas naar mijn casa en ik laat ze hun daar installeren in de tuin (met tent enzo). Ik begeef mij naar het station en kijk uit naar de komst van mijn vriendinnen. Wanneer we gepakt en geladen aankomen terug thuis, hebben Eline en co al een lekkere gezonde maaltijd voor ons klaargezet, buiten op het terras. We eten gezellig en trekken met Trotter naar het stad. Een eerste verkenning van de cultuur, natuur en winkeltjes. En maar praten en praten, eigenlijk zeer gek hoe ik op zo’n korte tijd (sinds mijn afscheid in de Gök) al zoveel heb meegemaakt. Tegen 19u30 gaan we naar Laura haar kot en nemen we de pc om nog eventjes te skypen met ‘la madre’. Ze is dolgelukkig wanneer we met zijn drieën verschijnen op de webcam. Wel grappig hoe we daar zo in de straat het internet weer eens zitten af te tappen. De voorbijgangers moeten het ook wel raar vinden als er daar zo een paar zitten te praten tegen een computer…Niet veel later gaan we naar mijn casa en prepareren we een maaltijd om ‘u’ tegen te zeggen. We beginnen maar te dineren tegen 22u, op zijn Italiaans! Een lekker wijntje en goede parmesan maken de maaltijd echt wel af ’t Was een leuke en gezellige avond…

SABATO 11 SETTEMBRE

’s Ochtends staan we alle tien op rond 9u. We eten cornflakes en besluiten de Duomo te bezoeken. Een schitterend plan. Eerst een slaatje klaarmaken in een grote pot, gorgonzola meenemen, stokbrood, en wat water : meer hebben we niet nodig. We eten alles lekker op na ons duomobezoek, dat een zotte kerk ! Alsof de beelden/schilderijen de kerk gewoon overspoelen; Er is echt wel te spreken van ‘horror vacui’, want geen plekje van het altaar, de muur of de grond blijft leeg. Zelfs het plafond is gewoon te gek beschilderd. De crypte blijkt een beetje een misser, want die is nog maar net (1999) blootgelegd en dus nog niet helemaal volledig te zien. Lege vitrines voorspellen veel, maar zeggen momenteel nog niet echt iets. Op de piazza dell’ Independenza zoeken we ons een plekje in de zon en eten we lekker gezond. Hurry hurry, want we moeten aan de piazza Gramschi onze bus/ uitstap halen om naar San Gimignano te gaan. Wel spannend, want Marieke en Charlotte moeten dus zonder af te tekenen op die bus mee geraken…’k Zit naast Tania, de Portugese. Ze heeft weer zotte avonturen van de avond ervoor in de Social Pub : echt een debiele naam voor een cocktailbar! San Gimignano is echt hét stadje dat je moet hebben gezien. Middeleeuws, misschien iets te toeristisch, maar toch superinteressant. Onze gids spreekt Italiaans, maar wonder bij wonder kan ik zowat alles begrijpen. Na een zotte rondleiding komen we bij het beste ijsjeskraam ter wereld. Ja ja ze hebben al twee jaar op een rij de prijs van ‘Worlds best Icecream’ in de wacht gesleept, en waaaw hun karamel met nootjes erin is heerlijk. De terugreis op de bus verloopt easy en we komen aan op Piazza Gramschi. Daar begint hét zotste avontuur van de dag : ik heb mijn sleutel in mijn huis laten liggen en dus mijzelf (en Charlotte en Marieke) buitengesloten. Eerste idee is gewoon de bus naar het huisje te nemen, zodat we toch voor het donker thuis geraken. Die optie lukt nog net. Dan bij aankomst kijken we eventjes of er geen ruiten zijn die openstaan, en ja dat van de badkamer op het eerste verdiep blijkt niet dicht. We gaan dus naar de buurvrouw om een ladder en zuilen daarmee over straat tot aan het raampje. Maar de ladder blijkt te kort. Gelukkig heeft die Italiaanse dame (in rode training!) een beter idee. Ze belt naar de brandweer om te vragen of die ons een handje kunnen toesteken. Wat een gebeuren : 4 stoere brandweermannen komen eraan met hun professionele skills en hun brandweerwagen. Moet een zeer grappig zicht geweest zijn om daar zo 3 meisjes met winkelzakjes (want we zouden die avond nog spaghetti koken) te zien kijken hoe die mannen daar door het kleine raampje naar binnenklimmen. Die moeten gewoon ontzettend veel lol op hun zelf hebben gehad (voor zover ik hun gemompel in het snel Italiaans verstond); Eenmaal binnen, beginnen we meteen te koken en tegen 22u30 hebben we onze spaghetti binnen geschrokt en gaan we slapen, want de volgende dag moeten we vroeg op : we gaan naar zee !!!

DOMENICA 12 SETTEMBRE

Gigantisch zalig plan om vandaag naar zee te gaan, klein nadeel : de bus vertrekt om 8u10 en dat betekent dus vrij vroeg uit de veren. Nuja dat hebben we er wel voorover, want het wordt een stralende dag zonder enig wolkje aan de hemel had internet ons verteld. Tegen 10u komen we aan in Castilione de Peschaia (iets onder Grosetto) en kunnen we al meteen beginnen bakken. Wat een weertje! Bruinen voor dood, echt zalig. En de plakkers op mijn benen zijn wel een zotte stunt : die zijn er fataal ingebruind. Een lekker broodje met gorgonzola en platte kaas, 2 appeltjes, beetje vers water en we hebben geluncht. Erna nog wat ‘leren’ ‘on the beach’, heerlijk toch om op zo’n manier de Italiaanse onregelmatige werkwoorden onder de knie te krijgen (veel beter dan op z’n Belgisch gewoon aan je bureau). Een plonsje maakt het volledig af, hoewel het wel een beetje zeer verdacht is dat de drie Italiaanse macho’s die zich achter ons bevonden toevallig allemaal recht zaten dan…Wanneer de wind net iets te veel het zand in onze ogen wuift, is het tijd om op te stappen; We nemen de bus richting Siena en genieten van onze thuiskomst in onze ‘hometown’. Een wandeling naar het huisje en een lekkere kaassaus (die niet zo makkelijk te maken was, vermits een klopper ontbrak) met pasta doen onze maag stillen. En de douche is vol met zand, dus een kleine poetsbeurt kan er wel af, want morgen komen Valentina en Fransceska (mijn huisgenoten) terug thuis; Daarna testen we de wasmachine, op hoop van zege steken we er enkel de handdoeken in, want ervaren wassers zijn we niet echt.

Week 1 : Siena una bella città

Om later nog eens te herlezen, hoewel vele details zijn weggelaten (doordat ik slechts om de 5 à 6 dagen verder schreef) en  ‘minder geschikte’ scènes niet in dit ‘dagboek’ zijn opgenomen… Een herinnering aan het Programma Erasmus  EILC 2010 (2-30 settembre 2010).

LUNEDI 30 AGOSTO

Na een drukke dag van pakken en afwegen wat nu wel/niet meekan naar Italië is het tijd voor een afscheidsetentje. Op zich was er gereserveerd rond half acht voor twintig personen in Gök Palace (Sleepstraat 108, Gent), maar op het moment zelf bleken we toch met 35 te zijn… Gelukkig waren de uitbaters echt wel vriendelijk en zorgden ze ervoor dat iedereen een plaatsje kreeg (al was het dan met 2 aan het hoofd van de tafel…) Wijn, pizza en leuk gezelschap zorgden dat het een geslaagd afscheid werd. Lisa’s boekje werd doorgegeven en gevuld met zalige tekstjes van enkelen van de aanwezigen. Leuk om te zien dat iedereen mee uitkijkt naar het avontuur dat mij te wachten staat. Het gaf een zot gevoel om te zien dat al mijn betere vrienden eens allemaal waren verenigd. De foto’s zullen wel voor zich spreken achteraf. Na de Turkse pizza, waar  we een digestiefje (in alle kleurtjes) en een appeltheetje konden drinken, gingen we met een paar nog naar de ‘Spijker’ en naar de ‘Gouden Mandarijn’ om dan in ons bedje te kruipen voor de volgende (grote) dag.

MARTEDI 31 AGOSTO

Officiële dag één van ‘hét grote Erasmus’ avontuur. Rustig opstaan zat er niet in, want tegen negen uur ging de wekker af. Valiezen aan elkaar binden en maar hopen dat ik ze allemaal kan dragen. Wonderwaar is het me gelukt om ze van Brussel-Zuid via Parijs naar Bologna te versjacheren… De laatste uurtjes in België gingen we tegen de middag naar Louise en Charlotte, bij familie nog een laatste Belgisch Croqueske gaan eten om dan met princestartskoekskes, repen Côte d’or, wat water en wat crackers de TGV op te stappen. De drie andere Belgische meisjes die mee met mij naar Italië reisden, bleken echt supersympathiek en sociaal te zijn. Leuk vertrek ! Voor we het wisten waren we in Parijs centrum. Klein minpunt : onze trein richting het zuiden vertrok vanuit een ander station, dus moesten we nog een heus traject via 2 metrolijnen afleggen om daar te geraken. Gesleur en getrek met een cello, buskotposters, in totaal 8 valiezen en een dekbedzak. Hoe wij dat hebben klaargespeeld hou ik nu echt wel voor onmogelijk…We hebben alles in beetje bij beetje dan toch bij die slaaptrein gekregen, maar zweten dat dat was… Bij aankomst bleek dat ik in ‘una cuchetta’ (soort treinslaapbedjes) zat met een Italiaans gezin dat van iets buiten het centrum van Bologna bleek te zijn. ‘k Heb met de kindjes naar de Aristokatten gekeken, een broodje gekregen van ‘la madre’ en mijn eerste zinnetjes gebrekkig Italiaans gesproken. De hél gewoon hoe snel die praten, zelfs met mijn Belgisch geratel haal ik die snelheid niet (stel u maar eens voor hoe het er dan op zijn Italiaans aan toe gaat als het al zover is gekomen). Een saaie treinrit was het niet, want plots viel het hele gebeuren daar stil. Bleek dat iemand aan de noodrem had getrokken en er bijgevolg dus een geurtje hing dat rook naar verschroeid ijzer (van de remmen waarschijnlijk). Bijgevolg dus 2 uur gewoon stil gestaan en dan is in zo een kleine cucchetta zitten echt wel geen optie. We zijn dus met de Belgen eens naar de ‘treinbar’ gegaan, dronken daar een theetje : mijn eerste verloochening  van de Italiaanse koffiecultuur… Later zal ik wel espressootjes leren drinken dacht ik zo. Tegen middernacht heb ik me dan toch maar in mijn  bedje bij de familie gelegd, waar  er ondertussen ook een Frans-Italiaanse kunstenares was komen bijliggen. Zij doet nu iets met cactussen (voor zover ik haar Italiaans heb verstaan). Trotter bleek mijn beste vriend wanneer ik eventjes de slaap niet meer kon vatten. Ideaal boekske !

MERCOLEDI 1 SETTEMBRE

Rond een uur of acht ’s ochtends vroeg aangekomen in Bologna station, was ik plots de andere Belgische meisjes kwijt. Mijn gsm was plat (typisch dat dat op zo’n momenten voorkomt), waardoor ik dus echt op mijn eigen viel. Bleek echt wel zeer vervelend, want mijn bagage was zo goed als uit elkaar gevallen. Gelukkig was een supersympathieke kerel die mij hielp die naar mijn appartement te versleuren. Voordien had ik al een aanbod van een andere man afgewezen, want die bleek 10 euro te vragen voor zijn gesleur….Dan nog het volgende probleem tegemoet komen : uitleggen aan de vrouw (die daar stond te wachten met de sleutel) dat ik zo laat was. Doe dat maar eens als je nog maar enkel een boekje ‘hoe Italiaans in 6 weken’ eens vluchtig hebt doorgenomen. Met handen en voeten ben ik er dan toch toe gekomen haar te expliceren wat er gebeurd was. Alles op het gemakje naar boven doen, Guiseppe de onderbuur helpt mij daarbij, want 4 verdiepen zonder lift is echt wel onhandig. Meteen heb ik door dat dat voor de rest van mijn Erasmusperiode mijn dagelijkse onontkomelijke sport zal zijn…’k Heb daar zowat heel mijn kamer zo zotmogelijk geïnstalleerd en echt een zotte ‘wall of Friends’ gecreëerd, ’t is de moeite. Meer dan 70 foto’s pronken schoon boven mijn bedje… Tegen de namiddag besloot ik zowat rond te gaan naar de universiteit voor mijn inschrijving daar te volbrengen : gesloten. Dan maar naar het bussolagebouw om er te zoeken voor een slaapplaats in Siena gedurende mijn verblijf daar in September. Echt nog nooit zoveel stress gehad, omdat ik dus nog steeds niets had waar ik kon slapen gedurende die taalcursus. Peperduur is Siena, het is niet te schatten. ‘t Blijkt geen meevaller te zijn daar in dat Bureau, geen enkele Sienees wil een kamertje (zelfs geen doppia : tweepersoonskamer zoals ze dat noemen) voor minder dan 400 euro/maand. Nuja ik kom toevallig Julie Mennes en Lien Arits ( twee van de Belgische meisjes die met mij de slaaptrein namen uit Parijs) tegen. Echt een geluk, want zo trok ik de rest van de dag met hen op en aten we samen onze eerste Italiaanse pizza op de Piazza Maggiore, waar ik mij lid maakte van de gigantische bibliotheek (die daarbij ook nog eens zot van architectuur bleek) en zo toegang kreeg tot het internet. Daar vond ik een gsm-nummer van ene Guiseppe, die dan toch heel misschien iets voor me had om te slapen in Siena. Allemaal zeer vaag en onduidelijk en in de trend van ‘bel me dan morgen maar eens’. À l’aise zoals ze dan zeggen, maar dan echt wel in de extreme vorm. Soms wel een beetje vervelend voor mij met mijn poging tot structuur/regelmaat brengen/behouden. Nuja tegen 19u ben ik meegegaan naar Julie haar kot, dat blijkbaar echt niet ver van het mijne is. Leuke en klare eenpersoonskamer. Zij heeft het ook wel getroffen. Na een goede babbel, alweer een theetje en een beetje fruit ben ik naar mijn eigen stek gegaan. ‘k Dacht daar alleen aan te komen, maar nee mijn eerste nieuwe kotgenoot liep net de deur uit naar een feestje.’t Zit goed dacht ik, ik zit hier met leuke mensen en ’t wordt echt wel een leuke tijd. Na mijn maandje Siena uiteraard.

GIOVEDI 2 SETTEMBRE

De eerste Italiaanse ochtend en ik moet op om 5u om die trein naar Siena te halen. Mottig tot en met stap ik dus naar het station met mijn trekrugzak gevuld op een manier waardoor de schoenen steken in mijn rug. Ik weiger hem toch uit te doen, want de hitte (op dat uur al!) is nu al aanwezig. ’t Is weer zo’n ‘slaaptreinachtig iets’ dat mij naar Firenze brengt en vervolgens stap ik over op de lokale trein. Tegen de ochtend ben ik aangekomen en bel ik toch maar eens naar die Guiseppe : hij komt mij na mijn eerste ochtend les naar mijn universiteit oppikken om zijn accommodatie te tonen : 300 euro voor een maand, in een singola : check, dat is het  gewoon ! Zeer grappig wel, want weer dacht ik dat ik zijn telefoontje verkeerd had begrepen : Hij komt me halen met zijn ‘machina’ (blijkt later een auto te zijn) en ‘uno bambino negro’ (wat ik letterlijk vertaalde als ‘klein negerke’. Strange !) Ik zit daar zowat te wachten tot we de ‘teste di lingua’ mogen afleggen en zie daar een meisje zitten dat er Belgisch uitziet. ‘k Spreek haar aan en het blijkt Laura te zijn, ze komt uit Antwerpen en studeert harp in Oudinee aan het conservatorium. Leuk om nog eens Nederlands te kunnen spreken. We gaan samen binnen in de ‘Aula Magna’ en leggen die test af. De multiple choice vragen waren echt ontzettend moeilijk, gokken dat ik daar heb gedaan. En dan de luister- en begrijpend lezen oefening. Dat was echt zoals in het middelbaar :  vraagjes oplossen en zinnetjes vormen, goed/fout,…Geen idee hoe ik het ervan af had gebracht, maar mijn Frans en mijn Latijn bleken dan toch van pas te komen : leve het Sint-Bavogeheugen. Lucca (het derde meisje dat met mij van Parijs vertrok) en Laura gaan mee met mij op zoek naar het kleine negertje : ja ja daar zat het op een bankske. Zijn nonkel Guiseppe, blijkt een supervriendelijke Italiaan te zijn. We gaan samen naar zijn ‘casa’ wat een Toscaans vakantiehuisje blijkt te zijn, 1 km van het centrum met tuin, living, keuken, badkamer, eigen kamer, …Voor het moment zou ik alleen zitten, maar tegen maandag zouden mijn huisgenoten hun gerief wel komen droppen. In alle rust zit ik thuis en breng ik hier alles in orde. Tegen de pommerigio (16u) belt Laura om te vragen of ik niet naar het centrum kom. En ja aan de piazza del Campo spreken we af. Meteen ben ik onder de indruk van het reusachtige plein, waar toeristen foto’s nemen dat het geen naam heeft, waar de zon op ons hoofdje schijnt en waar wij gewoon voor de rest van de maand met alle Erasmussers nog vele avonden zouden doorbrengen met pizza en wijn! Mijn eerste stadsindruk is ongelooflijk : wat een sfeer. We verkennen de stad, lopen nog als echte leken met een plannetje in de hand van het een naar het ander en gaan op zoek naar een leuk restaurantje om te eten. Daar aan de ‘pallazo del Pope’ komen we terecht bij een ober die er dan misschien op het eerste zicht een beetje onsympathiek uitziet, maar die later op de avond het met ons over de verschillende plekjes van Siena zou hebben. Het terras blijkt ook een punt te zijn waar studenten met hun laptop het internet van de buren komen aftappen (die is daar zoals op verschillende andere piazza’s in het stadje gratis en onbeveiligd).  Rond middernacht ben ik moe en wil ik te voet naar huis. Ik vraag de weg aan een voorbijganger, die me weet te zeggen dat het echt nog 20 minuten wandelen is. Maar hij heeft een scooter en wil me gerust brengen. Meteen heb ik door dat Italianen echt vriendelijke mensen zijn, en hoewel het lijkt dat ze je stanté pédé willen versieren, is dat gewoon hun manier van doen.

VENERDI 3 SETTEMBRE

Opstaan om naar mijn eerste les te gaan, geen idee in welke ‘livello’ ik ga terecht komen. Waaaaw ongelooflijk, ik zit in B1 ( het 3^de van de 5 levels, hoger dan ik had kunnen denken). ‘Je kent de passato prossima toch’, vragen ze me : ‘si, si’, no problemo’, en ondertussen maar denken wat die tijd zou willen zeggen…’k Zit met Laura in de klas, echt een toeval, maar ‘k ben daar wel blij voor. Zij heeft ook maar via een ASSIMIL-boekske uit de jaren ’80 zo een beetje het Italiaans geleerd. Maria Rita, een Portugese uit mijn les, blijkt meteen mijn maatje. Ze studeert Art en Grafische technieken en houdt ook enorm van reizen…Wat die introductiedag allemaal kan doen : ‘k had meteen 19 nieuwe vrienden in de klas. Iedereen is echt ontzettend sociaal, en iedereen wil zo goed mogelijk Italiaans leren : met vallen en opstaan. Olga onze lerares, een kleine felle en zo’n beetje mijn grote, heeft een duidelijk accent en heeft daarnaast ook begrip voor wie het (net als ik ) misschien toch dat tikkeltje moeilijker heeft de eerste week. Ze lacht door haar zinnen heen wanneer ze uitlegt wat Siena te bieden heeft, zo zorgt ze ervoor dat iedereen zich echt wel op zijn gemak voelt, zélfs terwijl we wat gebrekkig Italiaans uitkramen. En voilà de eerste les zit erop : ik kan mijzelf al kort in het Italiaans voorstellen. ’s Avonds zouden we allemaal met de Belgen bij Laura op het kot koken en dan samen nog eens een stapje in de wereld zetten, het is immers weekend. Mijn kotbaas stelt voor mij dekens te brengen, want die liggen nog in Bologna. Hij pikt me op met de Vespa en we rijden naar het centrum. Chanceke met zo’n goeie man en ook zijn vrouw blijkt zo’n typische Italiaanse,’t is zij die voor de zekerheid nog handdoeken achterbrengt. We koken onze eerste ‘pasta al dente’ en eten nooit meer met een mes. We eten pesto, mozarella, pomodoro en origino : de ingrediënten die hier het lekkerste en dan nog eens het goedkoopste zijn. De piazzo del Campo blijkt goed vol te zitten, leuk sfeertje, gezellig samenzijn. Tegen 1u gaan we naar huis, ik slaap bij Laura, want haar Oostenrijkse kotgenoot Steffie moet naar een trouw en dat bed is dus vrij; Morgen is er immers toch een Erasmusuitstap die doorgaat in het centrum, dus overnachten in mijn afgelegen casa is een beetje ver.

SABATTO 4 SETTEMBRE

’s Ochtends broodjes met Nutella (alweer een verloochening van de Italiaanse cultuur waar men met enkel een espresso doorkan tot de lunch, wij Belgen zijn het anders gewoon). We bekijken de Trotter en trekken naar het parc ‘orto dell’ Pecchio’ net buiten het centrum. Een wondermooie picknicktuin, waar de zon op het gras schijnt, het geblaat van de geiten klinkt, de vrouw des huizes mij vertelt over haar allergie. Ze is zo ontzettend blij dat iemand hetzelfde heeft als haar, maar in feite weet ze niet dat mijn  benen helemaal niet vol staan met beten, maar veeleer met brandwonden. Ja ja nog steeds loop ik met van die belachelijke witte plakkers op mijn beide benen, dat steekt zot af, maar is wel het beste voor een goeie genezing.  Tegen de namiddag gaan we naar de eerste uitstap ‘Passagiata per Siena’. Een slechtere gids dan die dat wij hadden kan je je gewoon niet voorstellen. Dat ‘wijfke’ had echt psychologische problemen, over de stad Siena zijn we niet veel meer dan over de Pallio te weten gekomen. Een jammere zaak want via Trotter wisten we dat die stad dus echt wel veel te bieden heeft. Toch leuk om mee te zijn met Erasmusuitstappen, want terwijl Lucca en Eline (de twee andere Belgen) in Firenze en Rome hun kot aan het zoeken zijn, kunnen wij kennismaken met de andere nationaliteiten die deze taalcursus volgen. De Letten blijken de tofste. Rima en de Aistees (2 meisjes/vriendinnen die beiden Aëstie noemen) zullen ons nog vaak naar de feestjes volgen…De ene is zowat de Christina Aguilera van Letland (ze danst, rookt, kleur haar haar net als Aguilera, maar ’t is echt zo’n zalig feestbeest), de andere Aëstie heeft zogezegd geen boyfriend, maar op Facebook (ja die is ook onder de Italianen bekend) staan er wel foto’s met die ene jongen en kan je goed lezen ‘in een relatie’. Geen idee wat zij hier op Erasmus van plan is… Rima is de meest volwassene, ze blijkt 26 jaar, maar ziet er eigenlijk even oud als ons uit. Zij slaapt op kamer met Tania, een zotte Portugese, die op woensdag jarig is : iedereen zal het geweten hebben. Vriendschappen komen hier vlug, iedereen is supersociaal, leuk en vooral : iedereen is in partymood ! We laten de gids (nadat deze er ons op gewezen heeft dat het leven als gids niet alles is, blablabla, neut neut) voor wat ze is, en spreken met de meisjes af tegen 21u aan de Porta Cammolio (een van de vele stadspoorten), waar er een bandje optreedt. Het is daar echt wel een party : ’t zitten daar wat Italianen te dineren (want wij als leken hadden niet door dat ze dus pas tegen 21u starten met eten en bijgevolg dus maar beginnen feesten rond 23u-23u30). ’t Roept daar nu toch iemand ‘Viva Belgio’, ‘k dacht dat ik ‘Alberto’ had verstaan, maar nee nee. De toost werd uitgebracht op hun Italiaanse vriend die in Mechelen (wat een bescheten Erasmusbestemming!) zijn laatste jaar chemie zou afwerken het volgende semester. Meteen worden we allemaal (alle 7  : Rima, Tania, ik, Laura, de Aistees en nog een vriendin van hun) mee aan tafel gevraagd om wijn te drinken en mee te praten. Leuke gesprekken en leugenachtige verhalen over het zotte ‘Mechelen’ zorgen ervoor dat we meteen nog meer in feeststemming zijn. De Aisties brengen Sambuka mee (een straf drankje dat je mengt met multivruchtensap, of je laat dat laatste weg en drinkt het puur zoals de Italianen zichzelf willen bewijzen). Geen drankspelletjes, niet gewoon op het gemakje een slurpje nemen, ‘you will drink’ : de Aisties doen niets liever. Alles moet naar binnen worden gekapt. En ik maar nippen en voorzichtig wat weggieten als de Letse ‘wijfkes’ het niet zien, want anders liggen we plat voor het feestje echt begonnen is. En ja dan is het zover, we gaan dansen! Openluchtdj, goeie (wellis waar commerciële) muziek, leuke sfeer, grote groep erasmussers. De avond wordt goed ingezet. Twee zielige Italianen bieden Laura en mij wat Corona aan en openen meteen met de zinnen waarmee we nog veel zullen worden aangesproken : ‘Come ti chiamo? Quanto anni hai? Da dove sei? Sei carissima!’. Dat die Italiaan mij daar een roos koopt, (van zo’n roosverkoper die je als je hem in België zou tegenkomen gewoon een schop zou willen geven) gaat er toch wel een beetje over. Ik probeer zowat subtiel weg te dansen en stoot op een Parisien. Die blijkt een vriendelijke Frans-Italiaans-Marokkaanse voetballer te zijn en helpt me een handje weg. Ook van hem een drankje. Ja ja, als meisje in Italië is het echt goedkoop uitgaan. Elke Italiaan wil zijn zotste versiertrucs bovenhalen, te beginnen met het aanbieden van een drankje,  wij Belgen genieten daar gewoon van en haken af als het te ‘plakkie’ wordt. Dan plots is Laura haar tasje verloren, eventjes zotte paniek. Al haar gerief zat daar in, inclusief de sleutels van haar appartement waar ook ik opnieuw ga logeren. Gelukkig krijgt Rima niet veel later een sms dat de Aisties die in grote haast het tasje mee hadden genomen… We kunnen het meteen gaan ophalen. Gelukkig want  zo kunnen we met een goed gevoel terug naar huis.

DOMENICA 5 SETTEMBRE

Vroeg opstaan hoeft niet, maar doordat ik weer bij Laura blijf slapen worden we vanzelf wakker van de kerkklokken die ’s ochtends op de nabijgelegen Piazza dell’ Independente door de kamer weergalmen. We spreken af met Anna in het ‘Meetlifecafé (via Pantaneto), waar we met deze Amerikaans-Italiaanse couchsurfer een leuk gesprek en een lekkere (mijn eerste!) koffie drinken.Daar komt nog heel wat suiker en melk aan te pas. Erna trekken we met de Letten en de Portugese Tania terug naar het park om daar op WIFI eventjes op het internet te gaan, te picknicken, en vervolgens nog wat door het stad te kuieren. Gezellige avond. Niet veel later trekken we naar de Lizza, aan de plazza Granchi, waar we met een ijsje eventjes gaan zitten, want het is tijd om eens de werkwoorden te bekijken. Samen met een muziekje zitten we wat ‘verbi irregulari’ in ons hoofd te pompen, echt geleden van het middelbaar van de woordjes Latijn om zo te studeren. Er is gewoon geen andere optie om de volgende dag niet door de mand te vallen in de les van professor Olga. Tegen 21u spreken we af met Ivan Martini (een andere couchsurfer, die later toch geen couchsurfer blijkt, maar die ons gewoon vond op Facebook) : hij is medewerken aan de universiteit en zit samen met ons bij de ‘fontana Gaia’ voor een wijntje en een babbel. En niet veel later komen ook Lucca en Eline erbij zitten met hun kotzoektocht-verhalen van het voorbije weekend. Ik ben moe, dus  keer ik tegen middernacht op het gemakje naar mijn casa terug, eens in mijn eigen bedje slapen. Dat blijkt geen pretje te zijn. Mijn bovenbuur, een buitenlander met een vuile baard en een raar accent, blijkt van vechtfilms te houden. Ik kan daar een hele nacht tot 2u van meegenieten, want mijn muren zijn flinterdun. ‘k Ben me dan maar in de living beneden gaan leggen om wat verder verwijdert te zijn.