Week 2: Bezoekje van de Belgen

LUNEDI 6 SETTEMBRE

Les om 9u, da’s vroeg : man man man! We amuseren ons wel in de les, want Lucca en Eline zitten nu ook bij ons. ’t Is een les zoals het middelbaar : inclusief invulblaadjes en dialoogjes op cd. Wel nog lachen, want Olga vindt deze aanpak zelf ook maar onnozel. Onder de middag eten we in mijn casa. Verschillende kazen (waaronder mijn favoriet : de gorgonzola, die in Italië nog beter is), broodjes, pesto,… verzadigen onze maag en zorgen ervoor dat we klaar zijn voor de namiddagles : ‘un corso di Cultura’. Veel heb ik daarvan niet opgestoken, want hoewel professor Falassi echt sympathiek en duidelijk is, zaten ik en Eline gewoon even ons leven aan elkaar te vertellen. Goed dat die les niet langer dan 18u duurde, want veel meer kon ik die dag niet aan. Ik ben dan maar naar huis gekeerd en heb daar kennisgemaakt met mijn eerste huisgenoot: Franscesca. Ze is 27, doet haar thesis geneeskunde en is eigenlijk maar zelden in het huis. Ze moet echt wel van poetsen houden, want het eerste wat ze doet/zegt is het hele huis onder handen nemen (later zal ze dit nog veel vaker doen, zelfs een beetje té freaky veel).   Ze is snel weer het huis uit naar haar hometown : Arezzo. Later die avond komt ook Valentina toe : zij is echt zo een schatje. 25 jaar oud, Biologiestudente die nu voor 2 maanden in Siena is voor haar stage in het hospitaal. Zij is veel gemoedelijker en drinkt met mij meteen een avondkoffietje. Ik vertel in het Italiaans en zij spreekt ook enkel die taal, dus meteen weet ik dat ik hier goed ga kunnen leren spreken… Ik maak mijn huiswerk (ja ook dit moet dagelijks worden gedaan) en Valentina verbetert het al een keertje.

MARTEDI 7 SETTEMBRE

Opstaan om naar de les te gaan : om 8u50 komt Guiseppe het huurgeld halen en hij zet mij dan ook af aan de universiteit. Mijn ontbijt bestaat uit Belgische chocolade (want Valentina heeft die geweigerd, hoewel ik aan haar gezicht zag dat ze daar echt wel zin in had, maar zij waarschijnlijk op een dieet is, vermits er allemaal lightproducten in de kast staan : hoe voeding kan weergeven hoe een mens is) De les verloopt zoals gewoonlijk: we leren de verleden tijd aan en hebben nog meer fun, want ook Rima en de Portugees zijn naar onze klas verhuisd. Tegen 18u hebben we gedaan met de les, ik ga naar de shop want ‘k heb ingrediënten nodig voor de koekjes voor de ‘compleanno’ van Tania deze avond op de piazza. In 1,2,3 maak ik die ‘biscetta’ en stap ik op de bus richting centrum. We hebben ook zowat stuff gekocht uit de 1 euroshop (die zijn hier overvloedig te vinden), zodat we Tania de birthday van haar leven kunnen geven. Op de bus kom ik een Franse tegen, een van EICL, een vriendelijke jongen, die later naar Milaan gaat studeren (zou wel eens handig kunnen zijn). Onderweg naar de verrassingsparty kom ik Reyz tegen, de Parisien. En maar vragen waarom ik mijn telefoon nooit opneem, waarom ik niet terugstuur. Een gezonde Belg zou al lang doorhebben dat er geen vrouwelijk interesse is en dat volharding eerder irriterend dan doeltreffend is. Maar Italianen en hun ego, we hebben er nog vaker mee te maken…We zijn met een vijftiental wanneer Tania naar de Fontana Gaia komt, echt gezellig en lekkere wijn en grote zakken chips (de COOP is zowat de Aldi van Siena, die u eten geeft waar je ‘u’ kan tegen zeggen : wat een formaten en koopjes!). Martin is inmiddels aangekomen : een kunstzinnige Duitser (jawel ongelooflijk maar waar, maar die bestaan) die ook in Bologna gaat studeren. Toffe kerel, en het was toch wel een nice joke om Laura te proberen wijsmaken dat hij van Palestina kwam en Rudolf heette... Meteen leren we van hem ook het werkwoord ‘to be chickable’, wat wil zeggen dat hij ‘u nog wel eens zou durven doen’. Tegen middernacht zijn we op een straatfeest dat gevuld is met oude Italianen, jonge kindjes van 12-16j, de DJ én wij Erasmussers. De Italiaanse studenten van onze leeftijd hebben herexamens, dus wij moeten het hiermee maar doen. Lucca haar kotgenoot Xrisha heeft 2 vrienden meegenomen. Elena is een sympathiek meisje en George blijkt barman te zijn. En maar praten over cocktails en feestjes en dansen als een zot. Echt gek hoe die hun lichaam allemaal bewegen. Vooral Rima, die zit zowat tussen Goa en in haar eigen wereld freestylen, de Aisties daarentegen blijven volharden in de Aguliera/ Shakirabewegingen. Zeeeer grappig avondje. Voor de verandering slaap ik nog eens in het centrum bij Laura, want de volgende dag is het lokale markt en we zouden die graag eens willen verkennen.

MERCOLEDI 8 SETTEMBRE

Opstaan om 7u, na uit geweest te zijn : geen aanrader, maar wel volledig onze eigen keuze. Olga had ons al eens gemeld dat het de woensdag steeds lokale markt is aan de Lizza en dat die zeker de moeite is. Wij hebben les om 9u, en besloten met de Belgen toch om 7u30 daar eens een kijkje te nemen. De Poolse Agnèska (meisje uit de les), zeer lief meisje zou meegaan, maar blijkt dan toch de moed niet te hebben om de ‘sveglia’ (=wekker) te zetten. Met een katerkop en vermoeide ogen trekken we naar de ‘huge’ markt, die wel 50 keer de vrijdagsmarkt blijkt te zijn. Ongelooflijk hoeveel standen/bars/kraampjes hier op woensdag rondom de muren van een of ander gebouw te vinden zijn. Kleedjes aan 1 Euro, overal koopjes en leuke gadgets. Een aanrader om eens tussen de lokale bevolking te zijn en de toeristen achterwege te laten. In een bar eten we een lekkere cornetto (dit is geen ijsje maar een soort croissant met chocolade in en op!) en gaan we naar de les. Die is al bezig en Olga moet lachen als ze onze zakjes ziet…Opletten lukt niet echt, ik ben supermoe en slaag er enkel in alles op automatische piloot op te schrijven. Ik zal dat later wel ’s avonds eens leren. ’s Middags is er een hevige stortbui, de eerste hier binnen dit droge landschap. Het was zo’n bui waarvan je doorweekt bent als je gewoon 1 seconde buiten bent. Samen met Clara, Agnès (2 Franse meisjes), Tania en wij Belgen trekken we terug naar mijn casa. We maken heerlijke pasta, fèta, pesto en eten alles gezellig samen op in de tuin. Jack Johnson doet ons op de sofakussens in de tuin in slaap vallen, want de regen is weg en de lucht is weer opgeklaard. Het is lekker warm in het zonnetje dat er dan toch goed is doorgekomen. Wanneer de meisjes terug naar huis gaan, komen mijn huisgenoten niet veel later thuis. Alweer is het grote kuis (zijn wij Belgen dan echt zo slordig?) Ik begin aan mijn huiswerk, maar slaag er ook nu niet in deftig na de denken. Valentina vult dat wel in. En dat moest er nog aan ontbreken. Onze plon springt af. Echt zalig  : die twee Italiaanse huisgenoten beginnen hier te roepen :  ‘Che Pale’ ‘Che Pale’… Hectisch maar wel grappig. ’t Blijkt de ‘frigorifero’ te zijn, en Valentina voelt haar nu zotschuldig omdat zij die daarnet heeft uitgewassen en daardoor waarschijnlijk iets fouts denkt gedaan te hebben. Maar geen nood, in de kelder staat nog een frigo die mijn mozzarella kan fris houden. ‘k Ben moe, sluit mijn Word af en besluit te gaan slapen.

GIOVEDI 9 SETTEMBRE

Vroeg opstaan, naar de les en ’s middags lekkere lunch in de Menza. Easy way, zeer cheap en lekker eten! Het concept is een beetje zoals ‘De Brug’ in Gent, maar dan veel gezelliger en veel meer waar voor uw geld (slechts 2,5 euro voor een prima, secunda piatti en een desert en frisdrank en fruit). Martin (Duitser) en Brunni (Portugal) vergezellen ons naar het Meetlifecafé waar we een nucciolaatje drinken… Echt lekker gewoon: ’t is een soort klein espressootje dat op de bodem een notenlikeur bevat. Geen cultuurles vandaag, dus tijd om eventjes op het gemakje door het stad te lopen en allemaal plaatsjes te ontdekken die voorheen onbekend waren. Beneden aan Siena in het Westen is er blijkbaar een Fondo Ganda (soort bron waar al het zuiver water uit de bergen toekomt). Martin is ‘the man’ en showt maar eens zijn body. ’t Grappige is wanneer hij zichzelf uitkleedt wanneer 2 Chinese toeristen geschokt toekijken en hij vervolgens een frisse duik neemt. Erna gaan we nog even verder naar de bibliotheek, jawel die is echt groot en zeer authentiek, verdwalen kan je er zeker. ’t Is tijd voor een avondmeeting dan aan de Piazza del campo met de anderen van Erasmus… Een leuke avond die ik misschien té snel moet afsluiten, want ik moet naar mijn casa om daar aan mijn huisgenoten Valentina en Franscesca te melden dat er morgen (dus venerdi) tien man (allemaal Belgen, het wordt een avondje Nederlands!) komt eten (en slapen, maar dat weten ze niet). Valentina is meteen akkoord en wenst mij goeie nacht. Ik ga echter lang niet slapen, want een klein boekje van Roald Dahl (in het ITALIAANS!) ben ik nog van plan uit te lezen. Een uitdaging.

VENERDI 10 SETTEMBRE

Tegen 9u weer corsi di lingua, het gaat vlotjes vandaag. Over shoppen in Siena en op vakantie gaan…Martin imponeert ons met zijn gele fiets. In de pauze zien we Eline haar vrienden, die zijn net toegekomen al liftend uit Monterigioni. Ze gaan met ons naar de COOP (cheap shop) en we doen inkopen voor een lekker slaatje ’s middags en een goeie avondmaaltijd. ’t Is wat hectisch in de shop, want een uur later moet ik Marieke en Charlotte al ophalen aan het station. Ook zij komen uit België eventjes op vakantie gedag zeggen aan mij in het mooie Siena. We wandelen dus met strakke pas naar mijn casa en ik laat ze hun daar installeren in de tuin (met tent enzo). Ik begeef mij naar het station en kijk uit naar de komst van mijn vriendinnen. Wanneer we gepakt en geladen aankomen terug thuis, hebben Eline en co al een lekkere gezonde maaltijd voor ons klaargezet, buiten op het terras. We eten gezellig en trekken met Trotter naar het stad. Een eerste verkenning van de cultuur, natuur en winkeltjes. En maar praten en praten, eigenlijk zeer gek hoe ik op zo’n korte tijd (sinds mijn afscheid in de Gök) al zoveel heb meegemaakt. Tegen 19u30 gaan we naar Laura haar kot en nemen we de pc om nog eventjes te skypen met ‘la madre’. Ze is dolgelukkig wanneer we met zijn drieën verschijnen op de webcam. Wel grappig hoe we daar zo in de straat het internet weer eens zitten af te tappen. De voorbijgangers moeten het ook wel raar vinden als er daar zo een paar zitten te praten tegen een computer…Niet veel later gaan we naar mijn casa en prepareren we een maaltijd om ‘u’ tegen te zeggen. We beginnen maar te dineren tegen 22u, op zijn Italiaans! Een lekker wijntje en goede parmesan maken de maaltijd echt wel af ’t Was een leuke en gezellige avond…

SABATO 11 SETTEMBRE

’s Ochtends staan we alle tien op rond 9u. We eten cornflakes en besluiten de Duomo te bezoeken. Een schitterend plan. Eerst een slaatje klaarmaken in een grote pot, gorgonzola meenemen, stokbrood, en wat water : meer hebben we niet nodig. We eten alles lekker op na ons duomobezoek, dat een zotte kerk ! Alsof de beelden/schilderijen de kerk gewoon overspoelen; Er is echt wel te spreken van ‘horror vacui’, want geen plekje van het altaar, de muur of de grond blijft leeg. Zelfs het plafond is gewoon te gek beschilderd. De crypte blijkt een beetje een misser, want die is nog maar net (1999) blootgelegd en dus nog niet helemaal volledig te zien. Lege vitrines voorspellen veel, maar zeggen momenteel nog niet echt iets. Op de piazza dell’ Independenza zoeken we ons een plekje in de zon en eten we lekker gezond. Hurry hurry, want we moeten aan de piazza Gramschi onze bus/ uitstap halen om naar San Gimignano te gaan. Wel spannend, want Marieke en Charlotte moeten dus zonder af te tekenen op die bus mee geraken…’k Zit naast Tania, de Portugese. Ze heeft weer zotte avonturen van de avond ervoor in de Social Pub : echt een debiele naam voor een cocktailbar! San Gimignano is echt hét stadje dat je moet hebben gezien. Middeleeuws, misschien iets te toeristisch, maar toch superinteressant. Onze gids spreekt Italiaans, maar wonder bij wonder kan ik zowat alles begrijpen. Na een zotte rondleiding komen we bij het beste ijsjeskraam ter wereld. Ja ja ze hebben al twee jaar op een rij de prijs van ‘Worlds best Icecream’ in de wacht gesleept, en waaaw hun karamel met nootjes erin is heerlijk. De terugreis op de bus verloopt easy en we komen aan op Piazza Gramschi. Daar begint hét zotste avontuur van de dag : ik heb mijn sleutel in mijn huis laten liggen en dus mijzelf (en Charlotte en Marieke) buitengesloten. Eerste idee is gewoon de bus naar het huisje te nemen, zodat we toch voor het donker thuis geraken. Die optie lukt nog net. Dan bij aankomst kijken we eventjes of er geen ruiten zijn die openstaan, en ja dat van de badkamer op het eerste verdiep blijkt niet dicht. We gaan dus naar de buurvrouw om een ladder en zuilen daarmee over straat tot aan het raampje. Maar de ladder blijkt te kort. Gelukkig heeft die Italiaanse dame (in rode training!) een beter idee. Ze belt naar de brandweer om te vragen of die ons een handje kunnen toesteken. Wat een gebeuren : 4 stoere brandweermannen komen eraan met hun professionele skills en hun brandweerwagen. Moet een zeer grappig zicht geweest zijn om daar zo 3 meisjes met winkelzakjes (want we zouden die avond nog spaghetti koken) te zien kijken hoe die mannen daar door het kleine raampje naar binnenklimmen. Die moeten gewoon ontzettend veel lol op hun zelf hebben gehad (voor zover ik hun gemompel in het snel Italiaans verstond); Eenmaal binnen, beginnen we meteen te koken en tegen 22u30 hebben we onze spaghetti binnen geschrokt en gaan we slapen, want de volgende dag moeten we vroeg op : we gaan naar zee !!!

DOMENICA 12 SETTEMBRE

Gigantisch zalig plan om vandaag naar zee te gaan, klein nadeel : de bus vertrekt om 8u10 en dat betekent dus vrij vroeg uit de veren. Nuja dat hebben we er wel voorover, want het wordt een stralende dag zonder enig wolkje aan de hemel had internet ons verteld. Tegen 10u komen we aan in Castilione de Peschaia (iets onder Grosetto) en kunnen we al meteen beginnen bakken. Wat een weertje! Bruinen voor dood, echt zalig. En de plakkers op mijn benen zijn wel een zotte stunt : die zijn er fataal ingebruind. Een lekker broodje met gorgonzola en platte kaas, 2 appeltjes, beetje vers water en we hebben geluncht. Erna nog wat ‘leren’ ‘on the beach’, heerlijk toch om op zo’n manier de Italiaanse onregelmatige werkwoorden onder de knie te krijgen (veel beter dan op z’n Belgisch gewoon aan je bureau). Een plonsje maakt het volledig af, hoewel het wel een beetje zeer verdacht is dat de drie Italiaanse macho’s die zich achter ons bevonden toevallig allemaal recht zaten dan…Wanneer de wind net iets te veel het zand in onze ogen wuift, is het tijd om op te stappen; We nemen de bus richting Siena en genieten van onze thuiskomst in onze ‘hometown’. Een wandeling naar het huisje en een lekkere kaassaus (die niet zo makkelijk te maken was, vermits een klopper ontbrak) met pasta doen onze maag stillen. En de douche is vol met zand, dus een kleine poetsbeurt kan er wel af, want morgen komen Valentina en Fransceska (mijn huisgenoten) terug thuis; Daarna testen we de wasmachine, op hoop van zege steken we er enkel de handdoeken in, want ervaren wassers zijn we niet echt.