LUNEDI 13 SETTEMBRE
Een voormiddagje les tot 13u is nog net de doen. Charlotte en Marieke slapen uit en komen naar the city. Ik check het internet nog even en kom dan op het gemakje naar hun. We doen de rest van onze Museumpass van Siena en genieten nog een dagje van de stad. De regen is raar, want het is echt nog warm… Dat uitzicht van op de duomo is echt superzot en die Duitser die een foto nam, ja die kon er wat van: ’t is een praaltje. We lopen nog even langs de San Domenico, waar er een mis bezig is en dan gaan we naar de pinacotheek die toe blijkt te zijn. Een koffietje ( een Marrochinno : koffie, chocolade en melk) slaan we niet af en dan begeven we ons maar ’s avonds naar een heerlijke restaurantje. Mene Nonno (een aanrader van onze goede vriend Trotter) blijkt echt een authentiek Italiaans restaurantje te zijn met ontzettend vriendelijke bediening, zalige pizza’s, warme vuurtjes, het ideale terras met uitzicht op de duomo en natuurlijk niet te vergeten : het zotte dessert. Een tiramisu en een stuk chocoladetaart (waarvan de onderzijde pure nutella is en de nootjes het knapperig maken) kunnen ons wel bekoren! Mjaaaammieeee! Na een supergezellige avond laten we ons eten al stappend verteren en begeven we ons naar onze casa, waar we de stinkende vaatwas nog moeten legen, want die is defect en wordt de volgende dag pas hersteld…
MARTEDI 14 SETTEMBRE
Goede morgen, morgen! De ladies vertrekken naar Pisa en ik ga schoon naar de les. Het is toch niet dat zo vroeg opstaan elke dag, maarjah het moet en het Italiaans gaat er daardoor echt wel op vooruit. We doen dialoogjes en leren de nieuwe vocabularium. Olga is nog steeds schitterend, ze weet wat de doen en maakt de lessen minder saai. Een middagpauze bovenop het terras van het shoppingcentrum met chocolade die echt niet kan tippen aan de Belgische en de Griekse vrienden die we eerder maakten, is snel voorbij… Tijd voor een lesje architectuur, wel zeer interessant, maar de taal is net iets boven mijn capaciteiten. Die twee Portugezen worden meteen mijn nieuwe kijkobjecten. Tegen 17u zit het erop voor vandaag. Ik trek met Eline naar de piazza (del campo) en ga daar haar Belgische vriend Bert ophalen voor een uitje door Siena. In de bib even een boek lenen en dan richting huis. Een loopje, ‘ja wadde’ die bergop is zotter dan ik dacht : zweet en nog eens zweet, gelukkig heb ik hier een heerlijke douche. Jammer dat Stijn Vochten hier niet langer mijn looppartner kan zijn, hier in Italie zijn ze blijkbaar helemaal niet zo sportief, want als ze horen dat ik op de Strada Chiantigiana woon, verklaren ze me zot dat ik dat korte eindje van 1,5 km telkens te voet af leg….Mijn huisgenoot Valentina loopt rond 20u al in haar pyjama door het huis, ,met een espressootje in de hand (zoals gewoonlijk, ze drinkt er zo’n 8 per dag). Ik wacht op een seintje van David (Roegiers) want die is samen met Stockman, Andreas, Lothar en Simon op roadtrip door Italië. Ze zouden deze avond aankomen in Siena en kunnen met gemak ik mijn woonkamer ‘kamperen’. Enja tegen 22u zijn ze daar,ik heb een potje spaghetti gemaakt en neem hen mee naar de stad. De piazza zit weer goed vol met allerlei Erasmussers, echt een zot sfeertje. We drinken wijntjes, wodka, spelen woordspelletjes en gaan vervolgens naar de Social Pub: een zotwijze Cubaanse cocktailbar, waar je buiten op het gemakje je koffie/biertje/koffie kan opdrinken, met zicht op Siena. Een aanrader dus. Wanneer het boeltje daar is afgelopen keren we terug naar de piazza en valt Stockman tochwel midden op dat plein in slaap, echt een zalig zicht. Pizza al taglio doet de honger stillen en we begeven ons naar een nieuwe pub iets dichter naar de Banca di Sopra toe (op weg naar huis). De barvrouw Rosa blijkt een mondje Frans te spreken en ziet de avond goed zitten zo met 5 jongens en ik erbij. De restjes van de aperitivo worden aangevuld : popcorn, dorrito’s, chips etc worden ons geserveerd. Grappige gesprekken dat dat wijveke verkondigt…. Tegen een uur of 4 gaan we huiswaarts. Het nummer ‘Ti Amo’ weergalmt door de steegjes. De jongens zingen uit volle borst en op het laatste rond punt richting mijn casa brengen ze het nummer nog eens speciaal (allemaal op hun knieën) voor mij naar voren. Een gek gedoe, maar wel een leuk gebaar. Als we proberen te slapen, lukt dat niet zo goed. Ik verplaats me van beneden naar boven en probeer toch was slaap te vatten…
MERCOLIDI 15 SETTEMBRE
8u en ik sta op, met nog geen drie uur slaap achter de rug trek ik als een zombie naar de les. Een echte hel, maar meer lessen skippen kan ik me gewoon niet permitteren. Goed dat we vandaag niet te zotte dingen doen in de les. Ik zit er met mijn gedachten toch niet echt bij. Tegen de middag komen the boys me oppikken met de car en gaan we naar Porta Ovile om van daaruit het centrum eens te bekijken. Na 15 dagen Siena ben ik hier toch al een beetje wegwijs en kan het toeristenkaartje verdwijnen. We bezoeken de duomo, gaan langs de campo, kijken naar mooie uitzichten en komen uit in het parc Orto dell’ Pecchio, dat vanaf de eerste dagen hier mijn lievelingspark is geworden. We dineren op zijn Toscaans met wijn, brood, olie, pasta al pesto en een leuke bediening. Echt supergezellig. Het lijkt even of ik gewoon nog zelf op vakantie ben, in de plaats van het studieleven dat ik in feite nu al heb. Het is gewoon zalig om naar de druivenranken boven ons hoofd te kijken, om te horen hoe de geitjes rondcrossen en hoe de kinderen zich amuseren in de wilde natuur. Dit plekje is echt wel de moeite waard. Net achter de Torre Del Mangia is er een klein weggetje dat naar beneden loopt (ontzettend stijl wel), een weggetje dat je als übertoerist misschien niet zou inslaan, maar dat volgens Trotter wel de moeite loont. Gelijk heeft hij! Na het eten lopen we richting parking en brengt het manvolk mij naar het station. Jammer dat de auto propvol zat, want anders kon ik gerust meerijden naar Bologna, mijn bestemming van deze avond. Nu wordt het een ‘slaperige’ treinrit van 2,5 uur. Maar gelukkig een leuk vooruitzicht : ik zie Marieke en Charlotte terug in mijn ‘studietown’, want die zijn inmiddels vanuit Lucca daar aangekomen. Op de trein leer ik een Erasmusmeisje van Barcelona kennen, ze doet hier rechten. Haar zal ik nog wel tegenkomen op de feestjes hier hoop ik, want het was echt een toffe. Tegen 21u ga ik Marie en Charlotte naar mijn kot, Valentine (mijn kotgenoot) is echt superzalig. Ze legt meteen twee matrassen klaar in de living. Ze geeft ons wat te drinken en verwelkomt ons echt supergoed. ‘k Heb er een zotgoed gevoel bij… Lucia de andere studente is aan het studeren voor haar herexamen, maar veel studeren zou ik dat niet noemen… Eerder wat ronddromen, wat wel past bij haar filosofische studies. We eten een lekker slaatje en beginnen naar ‘I love you man’ the kijken op mijn pc, een chickfilmpje dat ik van Julie van den Broeck heb gekregen : ideale relax na een lange reis. Maar dan komt er onverwachte verandering in de chill-movienight. David Roegiers belt me, ze zijn met de mannen in Bologna gestrand. ‘Eentje drinken?’ Hoewel we echt zotmoe zijn, komen ze nog eens langs voor een ‘aperitivo’. Ik hou het bij shweppes, want de alcohol zou met mijn vermoeidheid geen goed doen. Tegen middernacht gaan the boys nog eens uit, ik ga niet mee. Achteraf in mijn bedje heb ik daar wel een beetje spijt van, want David is hier nu voor de laatste keer en pas gewoon voor een uitje dat sowieso zalig moet geweest zijn…Maarjah je kan niet elk feestje meedoen hier, want dan ben je na 7/7dagen feesten een wrak.
GIOVEDI 16 SETTEMBRE
Ik skip de les in Siena, want ik zit in Bologna. We staan dus pas op rond 10u, nemen een lekker ontbijtje en zetten aan naar de stad? Tijd om schoolzaken te regelen: het erasmusbureau is immers alleen maar in de week open….En ja die mevrouw geeft veel info, bezorgd me een boekje met de lessen die ik kan volgen, legt me uit hoe de bib werkt, … Allemaal zeer veel informatie in korte tijd, maar wel goed dat ik alles al eens gehoord heb. Als we dan eens naar het universitair museum gaan, waar de foetussen van de geneeskundestudenten, de wereldkaarten van de geologie, de planten van de biologie etc netjes uitgesteld staan in een voormalig palazzo hoor ik plots mijn naam. Sara Stockman (vriendin van Coppejans) staat voor mijn neus met Sofie (een meisje van Bavo). Grappig om die hier in Bologna zo plots aan te treffen. Sara is hier ook op Erasmus en wordt al gauw zowat mijn buddy in deze onbekende stad. Echt wijs! Marie, Charlotte en ik gaan verder met onze citytrip. We gebruiken Trotter optimaal en bezoeken alle aangeduide kerken (een beetje teveel van het goede, maar soit ik wil geen leek zijn in mijn eigen stad). ’s Avonds besluit ik een al mijn mailtjes enzo te beantwoorden. 26 personen antwoorden neemt toch wel eventjes tijd in. Dan nog een skypesessie met Charline en een zalig slaapje doen…
VENERDI 17 SETTEMBRE
Ook vandaag ben ik eventjes niet aanwezig in Siena (maar Luca en Laura laten alvast weten dat het daar maar een saaie bedoening is in de languagelessen). In Bologna echter is het wel een mooie ochtend, maar wel jammer van het regenweer. In de voormiddag besluiten we mijn kamer eens grondig in te richten. Blijkt achteraf echt wel een goede zaak, want zo voel ik me meteen een stuk beter op mijn gemak. De foto’s worden uitgehangen, er wordt op de kast gestaan, er worden spijkers in geklopt. Je had ons daar moeten bezig zien…Na de middag gaan we er toch nog eens op uit. Sara komt af en gaat mee met ons op tour. Vandaag eens echt gewoon gezellig rondhangen. We nemen een zalig ontbijtje met Italiaanse koffie en zotlekkere cornetto (koffiekoeken met crème/chocolade in). We gaan verder met ons uitje en komen bij de lokale markt. Op wandelafstand van mijn kot zag ik de kraampjes door de ruit al van ’s ochtends vroeg zien staan. Ze zijn in de weer die marktkramers, dat beloofd. Er staat daar zo’n kraampke met parels en allerlei dingen om mooie armbanden te maken met bedeltjes (zowat de goedkope versie van de Pandora-armbanden bij ons). We doen onze inkopen en daarna doen we dan toch een beetje shopping, hoewel dat niet echt in mijn budget past, is de verleiding hier echt wel groot. Bologna telt ongelooflijk veel winkels… Terwijl we zo door de stad kuieren hoor ik weer mijn naam. Dit keer is het Melissa (een vriendin van Charlotte De Valckenaere), zij studeert hier pedagogie. Het is nog steeds zeer wisselvallig weer en we besluiten een koffietje te drinken (ja dat is hier echt wel de gewoonte : eerst lustte ik geen koffie, maar nu is dat al helemaal anders!) We komen in een echt zalig eethuisje, dat doet denken aan ‘Julie’s House’ aan de Kraanlei in Gent. Lekkere desertjes, authentieke stoeltjes, leuk geklede bediening en zalige koffie en thee. Het is zo een beetje als in een sprookje. Een ideale plaats om even de beentjes/voetjes te ontspannen. Men is er supervriendelijk en ik stap dan maar naar de patrones om te vragen of ze niet nog iemand kunnen gebruiken voor weekendwerk. Morgen steek ik mijn CV wel binnen. Vermits het de laatste avond met de Belgische ladies, wordt het ongetwijfeld weer eens echt gezellig. We gaan naar een kleine trattoria in de Via Marsala (niet ver van mijn kot in een klein straatje); We worden er zalig bediend, drinken wijn, krijgen pizaatjes als voorgerecht en eten vervolgens heerlijke tagliatelle. Zonder mes uiteraard : vrij onhandig. We praten echt de hele avond en hebben het goed naar onze zin. Daarna keren we naar mijn kot terug : leeg is het daar. Lucia is elders gaan ‘studeren’ en Valentina zit bij een vriendin in Firenze. Ik wacht ongeduldig op mijn roommate Stefania die zou toekomen, maar het wijveke daagt niet op. We maken dus met ons gevieren armbandjes en oorbellen. Echt zoals vroeger, gezellig met de meisjes op het bed met een goed muziekje. Later op de avond zijn in en Sara nog klaar wakker, Marieke en Charlotte kruipen in hun nest (morgen moeten ze immers met de vlieger naar huis). Wij als echte erasmussers besluiten toch nog eens op de homeparty van Melissa en haar vriendin Alexandra toe te stuiken. Onderweg kopen we een lekker flesje wijn, om toch niet met lege handen toe te komen op een party die later een verwelkomsfeestje voor hun NERD-kotgenoot te zijn. Een beetje erover dat de gastvrouwen zich dan ook zo hebben verkleed, want dat was zo’n beetje zeer expliciet spotten met hun Franse kotgenoot die ze misschien toch niet zo graag in huis hebben… Godja, het feestje was echt gezellig. Overal in hun appartement zaten mensen verspreid van allerhande nationaliteiten. Echt zowat Erasmussfeer, die we later nog veel zullen meemaken. Ook ik sla aan de praat met Engelsen (die mij hun mengeling van wijn met sprite aanbieden, vrij bizar, wel lekker), met een Deen (die zo een zotzalige bril heeft, zo eentje van Ray Ban die echt wel fashion is), met de NERD (die helemaal niet zo nerdy blijkt en dezelfde cursus als mij deed in Augustus in Siena), met enen van Uruguay (de mooiste van de hoop) en nog tal van andere mensen… Goed als eerste kennismaking met Bolognafriends, want ja na Siena is het hier qua vriendschappen weer van nul te beginnen. Wanneer de bovenbuur weer eens komt zagen over de geluidsoverlast (jawel we maakten toch wel een beetje lawaai en het ging er nogal heftig en druk aan toe), besluit iedereen naar de Irish Pub te gaan. Sara en ik haken af, want dat is wat te kostelijk en ’t is toch al redelijk laat. Eenmaal thuis wil ik meteen slapen, maar de ruiten gaan niet dicht. Vrij bescheten, want die zorgen er net voor dat ik gewoon niets hoor. De slaap vatten lukt dus niet echt.
SABATTO 18 SETTEMBRE
We staan op het gemakje op. Dan is het tijd voor souvenirs voor het thuisfront te kopen, want Marie en Charlotte nemen deze namiddag het vliegtuig. Ik koop een zalig bordje (zo à la Vespa in het metaal) voor Arnaud en voor mama een leuke theepot met bijhorende tas. Die interieurwinkel is echt de max, gewoon te zot voor woorden. Als ik later mijn casa ga inrichten, is dat sowieso in die stijl… We brengen alles naar mijn kot en ik spoed mij naar de piazza maggiore. Vandaag is het daar immers tweedehands-fietsenverkoop. Een zeer grappige zaak : iedereen is verkleed en komt naar de fietsen, die worden verkocht aan zalige prijzen (15euro-20euro). Zelfs de lokale televisie staat te springen om alle zotverklede studenten op beeld te hebben. Die staan te popelen om hun beste beentje voor te zetten op deze velo-veiling! En dan gaat alles van start, dat een zotte bedoening ! Maar met enkel mijn rood fietsslot in de lucht spring ik er niet uit, purtroppo. Chanceke dat Sara afkomt en ik in haar nek kan kruipen om zo toch voor een paar seconden de aandacht van de verkoper te trekken. Misschien had het bord met onze zelfgetekende ‘tetten’ daar ook wat mee te maken. Jammer genoeg sloeg ik er niet in een fiets in de wacht te slepen, zelfs het roze model met mandje dat mijn voorkeur kreeg, vanaf het in mijn blikveld verscheen, kon ik niet krijgen. Maar volgende maand is er weer zo’n zotte bedoening, ze zullen me dan wel zien staan met mijn boa en felle kleren (want datmaal zal ik wel voorbereid zijn op dit niet-alledaagse carnaval). Een zware verloochening van Italiaanse cultuur volgt : ik ga naar de McDoo. Ajooh dat zijn van die momenten die echt slechts sporadisch voorkomen wanneer de hongernood hoog is en de Mcdooo extreem dichtbij is. Een milkshakeske van 1euro kan er nog wel in, maar ik zou niet willen weten hoe ze dat in feite preparen die chemische bucht. Hoe roze kan een milkshake zijn? Tegen 15u is het tijd voor een Erasmustocht door Bologna (weer eens met een Italiaanse gids, die ons taalgebruik erop doet vooruit gaan). We bezoeken zowat de belangrijkste monumenten, maar dan is de nood hoog in de San Domenicokerk. Joke,Sara en ik sluipen er als muisjes vanonder en besluiten als de echte Italianen gewoon met een espressootje te genieten van de namiddag. A l’aise zoals de Fransen zeggen. Erna loop ik nog even mee naar Joke haar kot, dat is daar echt zalig. Echt zo het sfeertje uit L’auberge Espagnol ! Ik ben wel zo’n tikkeltje jaloers, want het gaat daar echt chill aan toe. Joke zit echt zo centraal als je maar kan, heeft heerlijke roommates (vooral die Fransen is echt een nochalante hotty) en prepareert een heerlijke koffie (alweer) voor mij. Die koffies maken mij gelukkig niet nog actiever… Erna loop ik naar mijn appartement om nog even op mijn gemakje wat mailtjes te lezen. Tegen 21u meet ik met Sara en gaan we een aperitivo doen. Da’s zo de gewoonte hier : je koopt 1 alcoholisch drankje en mag zoveel eten als je wilt daarbij (dat gaat van pasta tot frietjes, chips en olijven) ‘Een boefke zetten’, zoals ze zeggen. We gaan naar een klein zijstraatje (via del’Orso ofzo) van de Independenza en ontmoeten daar een paar local Italianen. Ze vertellen ons dat er een elektrofestivalletje is, maar we passen en blijven rustig daar zitten met een lekker flesje wijn en een zalige ober die ons bruchetta’s brengt. Sofie (een meisje dat politiek studeert in Leuven, die we leerden kennen deze middag) komt naar ons en met ons drietjes trekken we naar de Via Zamboni. Het is daar druk, druk, druk. Maar niet zo’n irritante drukte, eerder aangenaam, gezellig, vol van de Erasmussers en feestende mensen. Martin zit in Café Parici, geen idee waar die naam vandaan komt, want ik deze kleine Italiaanse versie van de Gentse Per Total, zijn er enkel sterke drank, shotjes en halve liters bier te verkrijgen. Frederico en Elio blijken meteen twee oprecht toffe (en onder dit volk is het woordje ‘oprecht’ vaak ver te zoeken, want het ligt er meestal echt vingerdik op dat ze gewoon op zoek zijn naar een gewillig meisje voor een avond) kerels uit Modena. We gaan met z’n allen naar de SodaPops, een soort kleine discotheek in het centrum van de stad. Via een trapje naar beneden (doet een beetje denken aan de Make-Up bij ons) komen we in een vertrek waar allerhande nationaliteiten vlijtig staan te shaken op de bass van de misschien toch iets té commerciële, maar wel amusante muziek. Ook wij gaan uit de bol, en ik leer daar Portugezen, Spanjaarden en nog veel meer kennen. Ze hebben hier toch ook een bizar dansstijltje! Wanneer het al wat later op de avond is en iedereen de alcohol zowat voelt in zijn hoofdje, staat Sofie daar plots met Davide te kussen. Een afknapper blijkt later, want die mooie Portugees functioneert als een wasmachine, waardoor er aan de handeling echt niets romantisch is. Een grondig bewijs dat culturen zot verschillen. Wanneer ik tegen half 4 dan toch wat moe wordt en mijn borsa (sjakosche zoals wij zeggen) neem, zie ik dat mijn portefeuille eruit is. Er gaat vanalles door mijn hoofd, want daarin zaten mijn bankkaart, ID, rijbewijs, Uniefkaart, Europe-assistance, Belgische SIM, fietssleutel, USB-stick, en ga zo maar door…Ik voel mij plots echt superslecht en weet gewoon niet wat gedaan. Gelukkig spreekt de buitensmijter Tobias een mondje Frans. Die gespierde neger die aan het portaal de mensen keurt om binnen te gaan (zoals ze dat doen in de films), blijkt veel vriendelijker dan we ooit konden denken. Meteen zoekt hij het spel daar af en verzekert hij me morgen te bellen met meer info…Met een gemengd gevoel over een geslaagde avond met een bad ending, stap ik met Sofie naar huis. Chanceke dat ik mijn sleutels nog heb…
DOMENICA 19 SETTEMBRE
RUSTDAG. En die kan ik echt wel gebruiken. Maar ‘t zal geen waar zijn. Om 8u ’s ochtends na maximum 3uurtjes en een beetje te hebben geslapen (nog steeds alleen want mijn roommate komt er maar niet aan…) wordt ik wakkergebeld door een onbekend nummer. Een zekere Abdul die zo’n krantenkiosk heeft in de Strada Maggiore heeft in de goot een ‘portefolio’ gevonden. Man wat heb ik weer een geluk! Vermits ik mijn eigen nieuwe Italiaanse nummer nog steeds niet kon onthouden, had ik het op een roze post-itje op mijn ID geplakt zodat ik het snel aan nieuwe Erasmussers kon doorgeven. En dat roze dingske is dus echt mijn redding geweest, want zo kon Abdul me meteen bereiken. En ik in volle vroegte, half bekaterd met wallen onder mijn ogen te voet naar die kiosk. Een fiets kon ik toen echt wel gebruiken…Die Abdul was echt wel superlief, want voor hetzelfde geld had hij gewoon niet gebeld. Klein minpuntje: er zat 65euro contant geld in, logisch dat die verdwenen was, maarjah beter dat dan al het mogelijke gezever met Belgische documenten…Ik passeer nog eventjes in ZARA om om Sara haar schoenen te gaan. Jaja de winkels zijn hier ook op zondag open, echt zalig. En ons Saraatje is supergelukkig, want haar boyfriend komt af en ze gaan naar Venetië, met haar nieuwe schoenen! Tegen de middag nemen Sara, Sofie en ik de trein naar Verona : citytrippin’ naar dé stad van de liefde… Wachtend aan het station maken we kennis met een Engelsman uit Zuid-Afrika (kwestie van multinationaal te blijven) en ontdekken we dat zijn vrouw een lokale TV-figuur van daar is : Deborah Patté (en off cours googlen we die naam!). We krijgen een macchiatootje van de man en hij vertelt ons over de Pizza Art Bar in Rome die we dit jaar zeker nog moeten bezoeken. Alweer een citytrip voor op ons verlanglijstje! Niet veel later echt een zot gevoel bij aankomst : het is er echt supermooi. Authentieke huizen, mooie kerken, leuke pleintjes, heerlijke menigte, lekker gezellig én vooral : supermooi weer. Onze dag (hoewel ik nog supermoe was en dus oorspronkelijk niet zou meegaan) is meteen goed ingezet. Ook nu blijkt Trotter onze beste makker. Hij weet ons te brengen bij een zalige enacoteca (een wijnbar, zoals ze er hier in Italië massa’s hebben) waar we een heerlijke late lunch in het zonnetje kunnen opeten. We gaan nog eens naar het amfitheater, bezoeken het klooster (waar we eerst een zotte klim voor moeten doen), gaan langs het water van de Agine (geen idee of dat de correcte naam is van die rivier, ik ben hier mijn dagboek aan het schrijven om exact 5u14 in de ochtend, dus mijn geheugen wil nog niet goed mee). Wanneer we afsluiten met een ijsje, is het weer eens supergrappig : een paar jonge gasten (zoals we de Italianen kennen, hebben ze een fiere/zelfbewuste houding) vragen ons naar een goede pub. Wat het leuk maakte was dat ze niet veel later, wanneer we dus met hen een babbeltje sloegen (zoals waarschijnlijk hun bedoeling was), door de mand vielen wanneer bleek dat ze zelf van deze stad afkomstig waren. Nice trick to get in contact with tourists, haha welke Veronees vraagt naar goede pubs in zijn eigen hometown, en dan nog aan drie meisjes die er op deze mooie dag (hoewel we dat meestal proberen te vermijden) echt wel niet Italiaans uitzien : zonnebril, Trotter, Fles water en fototoestel. Mij maak je niet wijs dat we er als locals uitzagen… We beëindigen subtiel het gesprek en wandelen naar het station. Daar valt er een domper : de trein van 19u blijkt vol te zijn volgens de bigletteria, dus moeten we wachten op die van 21u. Da’s wat laat vinden we, want ik was nog van plan die avond naar Siena te gaan, om dan maandag daar mijn ‘corsi di lingua’ verder te volgen. Nujah we houden wel van avontuur en meteen fixen we een lift (door twee jonge Brazilianen) naar de oprit van de autostrade. Niet veel later hebben we al een tweede lift richting Paduva. De jood die ons meevoert moet eerst wel nog wachten op een vriend, vrij louche zaak want hij verhandelt juist een soort toegeplakte ikeadoos en zegt dan dat we kunnen vertrekken. De Rabbie (zoals we de vijftigjarige chauffeur met joods toepetje noemen) dropt ons aan het laatste tankstation voor de splitsing tussen de twee autostrades naar Padua en Bologna. Een niet al te strak plan blijkt niet veel later. Want na een half uur rondvragen naar een volgende lift, blijkt dat haast niemand naar het zuiden rijdt… Een jammere zaak, want daar zitten we schoon aan een tankstation waar enkel het lunchgarden-achtige wegrestaurant een laatste optie is. Ook daar geven we niet op, want we zullen kost wat kost in Bologna geraken. Aan alle eters (van deze echt wel superbuchtlijkende maaltijden) vragen we waar ze heen gaan. Maar echt niemand rijdt zo laat naar Bologna…Het is immers al donker geworden en we worden stillaan wanhopig, wanneer een superlieve dame uit haar zelf naar ons komt en voorstelt ons naar het station van Paduva te brengen. Dat ligt 10 km verder, maar lijkt ons wel een goede oplossing. Wanneer we bij haar en haar man in de auto stappen, blijkt dat het koppel zelf Russisch is, maar na hun huwelijk naar Italië is verhuisd. Een leuk gesprek en een kwartier later komen we aan de trein aan. Yes denken we zo, binnen een uurtje zijn we in Bologna ! Maar dan volgt de volgende domper : de volgende trein naar Bologna is pas om 0u45. Dat betekent ruim 3 uur wachten in een station waar het kil, koud en allesbehalve gezellig is vermits alles op dit uur al dicht is en enkel wat buitenlanders en wat zwervers er rondhangen. We verlaten dus het gebouw en stappen naar de dichtstbijzijnde verlichting van een marginale kebabzaak. De voetbal staat er luidt te spelen op de twee flatscreens die allesbehalve tussen de verloederde tafeltjes, de ijskasten en de flipperkasten passen. We bestellen een flesje wijn (hoe kan het ook anders) en praten maar door. Voor we het weten zijn we drie levensverhalen verder (we babbelen over elk over van alles en nog wat) en is het al middernacht geworden. Ja als boeferke laat ik mij weer eens kennen en schrok ik nog gauw een pittaatje binnen, want de honger komt op. Als we naar het station stappen om toch zeker op tijd te zijn en onze ticketjes te kopen (voor ze mogelijks weer uitverkocht zijn), hebben we meteen enkele ragazzi (jongeren) die onze aandacht proberen te trekken. Een beetje ambetant, dus gaan we maar binnen in Hotel Monaco. Alle drie met puppiefaces vragen we of we eventjes naar de WC kunnen gaan en hier even kunnen wachten tot onze trein ver arriveert. De jonge portier laat ons plaatsnemen in van die ‘wegzakzeteltjes’ waar er net een Italiaanse film begint. Die Engelse van Erasmus had ons eens gezegd dat je op 777 op teletekst kan zorgen voor dovenonderschrift. Blijkt een gigantisch goed idee, want zo leren we al tv-kijkende nog wat Italiaans. ‘k Moet er wel bijzeggen dat ik na enkele minuten al was ingedommeld en dus niet zeer veel van die film heb kunnen zien.
