Week 5 : Last time Siena, Bologna here we come

LUNEDI 27 SETTEMBRE

Geen les ‘s ochtends, wel een chanceke… Ik ga naar het Erasmusbureau, zotlang aanschuiven. Erna kom ik terecht in een zalig tweedehandswinkeltje, niet ver van mijn kot         . Pablo, de man die het winkeltje openhoudt, blijkt een leuke kerel (graffitispuiter) die mij een jobje in zijn shop aanbiedt. Ik koop er een nachtlampje, een fiets, een zak voor mijn laptop, een paar blikken oldschooldozen en nog veel meer. Alles aan cheap prijzen natuurlijk… Ik zie Sara Stockman nog eens, ze had nog een grammaticaboek dat ik misschien wel kan gebruiken voor het examen van overmorgen (ja dan al!!!) Vanavond bij Laura gaan slapen, na het diner (cenare con la gente di corsi) in het zalige Meetlife-cafétje dichtbij de piazza. De hele klas is aanwezig ! Echt leuk, ook onze teacher is erbij. Na het eten gaan we nog eens naar de Bella Vista-Club, waar zalige cocktails, waterpijp, oude filmmuziek en leuke rode belichting zorgen voor het ideale sfeertje. Maar tegen een uur of elf kan ik het blijkbaar niet meer zo goed aan en val ik in een van de oude cinemazetels in slaap… Wanneer ik wakker wordt, is het misschien beter dat ik me al naar Laura haar flat begeef, want de slaap overwint. Het zat er eens aan te komen. Onderweg naar huis kom ik Duccio nog eens tegen: ‘Zeker komen vrijdag naar mijn studentenparty’, natuurlijk zal ik er dan bijzijn, uitgerust uiteraard.

MARTEDI 28 SETTEMBRE

Laatste les voor het examen, wel een beetje stressy…We maken oefeningen en stellen de laatste vragen. Ik weet echt niet wat ik van een Italiaans examen kan verwachten, wel weet ik dat ik als ik slaag credits krijg van België: ik ga er dus voor. Na de namiddagles (waar ik totaal niet aan het opletten was, maar gewoon mijn werkwoorden vanbuiten aan het leren was…) stap ik naar huis. Ik krijg mijn klopje (het zat er al eens aan te komen). Ik kijk nog een filmpje ‘The prince and me’ ( Julie Van Den Broek haar tuning van mijn harde schijf komt dan toch eens van pas op een avond als deze, de andere avonden waren te druk om gewoon rustig een movietje te kijken). Mijn eerste nacht die wel eens acht uren telt…

MERCOLIDI 29 SETTEMBRE

EXAMEN !!!!! Spannend…Eens kijken of ik het Italiaans al een beetje onder de knie heb.  ’t Is erop of eronder. Het schriftelijke deel blijkt echt supergoed mee te vallen, doet een beetje denken aan de examens Frans uit het middelbaar: woordjes invullen, werkwoorden vervoegen, begrijpend lezen, luisteroefening… Daarna volgt het mondelinge gedeelte… Met mijn powerpoint (die ik in elkaar stak op de trein met mijn medepassagier die als Italiaan al de foutjes eruit haalde) kom ik voor de klas en doe ik mijn Italiaans zegje. Ik heb de indruk dat het wel goed zit. Na het examen is het tijd voor wat ontspanning. Een siesta in Orto dell’ Pechio is echt heerlijk. Laura, Luka en ik praten over van alles en nog wat, met de ipod op de achtergrond en het zonnetje dat op ons schijnt. Dit is écht vakantie. Gewoon relax. Tegen 17h is er een klassiek concert dat we gratis kunnen bijwonen, een beetje een misser. Een van de bassen zong ontzettend vals, en wij maar zoeken welke man het was…Leuk spelletje, maar misschien toch niet hét van hét, want ik val weer in slaap. Ja again, typisch, de nutteloze momenten haal ik altijd zoveel mogelijk slaap in, om dan ’s avonds zeker paraat te staan…Die avond ga ik eerst naar mijn huisje, andere kleren aandoen. Dan neem ik de bus tegen tien uur naar de piazza del C  ampo. De zoveelste meeting op dit aller-gezelligste plein van het stadje…Een extreem grote fles wijn (die we weliswaar delen met tien mensen) zorgt dat we meteen in de mood zijn. We gaan verder naar een Erasmusfeestje niet veel verder in de straat en zetten ons in de gezellige rotanzeteltjes… De avond is goed begonnen , de rest van de gesprekken en zaken die gebeurd zijn kan ik me voor de moment niet zo goed herinneren, want die avond was toch maar een zatte bedoening. Wel weet ik dat ik tegen een uur of 4 een bericht heb gestuurd naar mijn Poolse vriendin dat ik thuis was gekomen. Laura bracht de nacht niet door op haar eigen appartement en ook Tania was buitenshuis. Ik was enkel dronken,maar ’t moet zijn dat ik dan redelijk vloeiend Italiaans begin uit te kramen en dat ik nog op een plezante manier beschonken was. (Niet zoals irritante comazuipers die dan de hele avond of net extreem veel aandacht nodig hebben of er gewoon over gaan en dan niet meer weten wat ze doen en fouten begaan).

GIOVEDI 30 SETTEMBRE

UITSLAG EXAMEN: Ja wadde, 26 op 30. Ik ben tevreden. Met een extreme hoofdpijn krijgen we erna een lekkere maaltijd voor alle EILC-ers. Lekkere dessertjes, fruit, drank etc… ’t Is raar te weten dat ik de helft (of meer zelfs) van die mensen gewoon niet meer ga terug zien. Een maand samen studeren, leven, koken en weggaan is toch wel langer dan gedacht. Maar toch is die periode voorbijgevlogen. Alles ging supersnel, er was geen momentje echte rust, maar zo heb ik het graag.  We moeten deze periode dus op een gepaste manier afsluiten en doen dus een klein dinertje bij me thuis. We koken pasta Bolognese, kwestie van Italiaans te blijven…Erna trekken we weer naar de stad en sluiten we af met een zalige avond op de Piazza del Campo. Iedereen neemt afscheid, we drinken een laatste wijntje. Luka komt mee naar mijn huisje en we doen nog een gezellige sleep-over. Ik ben kapot en val snel in slaap. Volgende week doe ik het wat kalmer aan…(mooie belofte)

VENERDI 1 OTTOBRE

Ik zit hier nu een volle maand en nog steeds heb ik het echt naar mijn  zin. Vandaag eens geen les, geen appuntamento op de universiteit, maar gewoon uitslapen. Het doet toch eens deugd. Luka en ik ontbijten op het gemakje en nemen afscheid. Tegen de middag komt Martin mijn valligia voor Bologna halen (zo hoef ik daar op de trein niet mee te sleuren en hij heeft toch een auto…) Wanneer de zon weer fel schijnt, maar de regen toch de friste brengt, stap ik naar Laura. Ook zij verdient een afscheid. We brengen de dag samen door: gaan voor een laatste keer naar Meetlifecaffé waar we lekkere aperitivo doen. W            e slenteren door de stad en komen ten slotte bij haar appartementje uit. We kijken met een theetje naar ‘Loft’ en tegen middernacht zetten we nog eens een stapje in de wereld… Eerst naar de Via Pantaneto, naar ons Alterno-caffé: mannen met dreadlocks, piercings, rare kleren, fashionstuff en gitaren lachen ons toe. Iets later op de avond gaan we naar het lokale Studentenfeestje dat Duccio ons eerder had verteld. Het blijkt een mannelijke bedoening te zijn (op Katharina en Kiki, twee Italiaanse meisjes na)… Iedereen is wel wat beschonken en ook wij genieten van Gin Tonic voor 3,5eur. Het is een supergrappige avond, want de mannen dansen als beesten en geven het beste van zichzelf. Wij maar lachen. Een Marokkaanse Italiaan (met roze trui), de Austinpowerguy van vorige week, een superinteressante politicusjongen, Michele (de architectuurstudent uit Firenze), wat losers (die niets anders in het Engels kunnen behalve ‘I wanna Fuck’) en nog zoveel andere plaatselijke studenten zorgen dat wij kunnen genieten, al was het van een komische theatervoorstelling. Ook Duccio is aanwezig, ‘k ga samen met hem nog een laatste keer naar de Campo en dan trekken Laura en ik naar ons bedje. ’t Is weer later dan we dachten, maar wel een heerlijke laatste Siena-avond! Benieuwd of Bologna even zalig wordt, ik kan het alleen maar hopen!

WORDT VERVOLGD….

Week 4 : This must be Florence...

LUNEDI 20 SETTEMBRE

Tegen 2u komt onze trein aan in Bologna station, ‘k mag van geluk spreken dat mijn kot maar twee straten verder was, want mijn lenzen deden echt zotveel zeer. In de trein zaten we in een cuchetta met een Pool en twee Sicilianen, Dat een FREAKS ! Ze kwamen net van een pokerwedstrijd-weekend in de casino van Venetië en genoten nog na van hun zalige weekend. De mannen hadden zelfs tot rugzak eraan toe gadgets i.v.m. poker. Zeeeeer intellectuele hobby zou ik zo zeggen. Als ik op mijn kot aankom dan komt de twijfel boven : neem ik tegen de middag een lift met Martin (die is in Bologna met zijn eigen auto en vertrekt dan naar Siena) of ga ik nu al tegen 5u15 op eigen houtje naar Siena, zodat ik de voormiddagles om 9u niet mis. Ik ga voor de tweede optie, want als Lowie zou komen binnen een weekje, zou ik mijn skipdagen best wat opsparen…Ik maak mijn valies, lees nog eens mijn mails, ruim mijn kamer op, eet de laatste (!!!) reep côte d’or op en voor ik het weet is het tijd om mijn valies naar het station te rollen. Geen makkie om zo vroeg op de ochtend dat geladen ding van de schone/maar hoge trappen voor vier verdiepen eigenhandig naar beneden te sleuren. Maar het lukt. In het station stap ik op de slaaptrein naar Firenze waar ik niet eens een zitplaats heb. Vrij onhandig, want nu zit ik zo in de gang naast een Italiaan Frederico (zo zijn er wel meerdere) die zijn leven zo wat zit te vertellen. Nul interesse heb ik op dit vroeger ochtenduur, want ik ben nog steeds aan het bekomen van mijn nachtje uit gisteren in de discotheek. Mijn slaap die door Abdul werd verstoord, zal ik ook vandaag niet kunnen inhalen. Of toch misschien, tijdens de namiddaglessen van Falassi. Zijn cultuurlessen zijn wel interessant, maar in feite ga ik daar enkel naar toe om mijn handtekening te zetten, want die aanwezigheden zijn nodig om het examen te kunnen doen aan het einde van de maand. Als ik aankom in Siena ben ik net een half uurtje te vroeg voor de les. Het dilemma is groot : ga ik ernaar toe of ga ik gewoon naar huis gaan slapen? Maar als die-hard besluit ik toch voor optie 1 te gaan, wat achteraf gezien echt wel een goed idee was. We spreken namelijk die dag alles af voor het examen (dat nu toch wel begint te naderen : 29 september is het zover). Ook ’s namiddags heb ik het echt supermoeilijk om aandachtig te zijn, maar dan tegen 17u kan ik eindelijk een korte siesta doen. Het liedje ‘Rusted Roots’ wekt me net op tijd, want ik moet nog douchen en mijn zalig tweedehandskleedje aandoen voor een uitje naar de Palazzo Comunale. Deze avond is er immers een (gratis) operaconcert in dit prachtige gebouw dat zich op de Piazza del Campo bevindt (naast de Torre del Magnia). Amai, dat een zotte operazaal, hoewel ze toch iets kleins weg heeft van ons NTG. We zitten met een vijftiental Erasmussers te genieten van het spektakel waarin een bariton, een alt en een sopraan ons stukken uit Verdi (Rigoletto, La Traviata), Puccini (Manon Lescaut) en andere Italiaanse componisten brengen. Een beetje out of context om over die musicologische wijdingen in dit feitenboek te vertellen….Soit, na het concert (waarbij het meisje dat tussen de stukjes door moest aankondigen echt door iedereen werd uitgelachen omdat ze zo ‘nutteloos’ mooi aan het wezen was : een beetje à la miss België verkiezingen). We gaan naar een pub van de locals. Die zit echt al bomvol, want het academiejaar voor de Italianen zelf gaat ver beginnen. We staan gezellig voor het café met wijn, bier en allerhande drankjes en genieten na van de avond. Ik maak het niet te laat, want de moeheid overwint. (naar Italiaanse normen spreek ik dus over 1u ’s nachts)

MARTEDI 21 SETTEMBRE                                         

Na een bijzondere rare nacht (ik had massa’s nachtmerries over mijn doppia-kamer in Bologna die niet zou meevallen, over mijn vrienden van België die ik zou kwijt geraken, over Lowie en andere boys…) sta ik op en ga ik mooi naar de les tot 13u. Een leuke lunch met Luka, Bruno, Tania en Eline op het plein voor het station en dan richting architectuurles. Die blijkt niet door te gaan, want onze teacher is ziek. Richting huis dan maar, want het wordt eens tijd dat ik voor de eerste keer ga studeren (ter voorbereiding  van mijn examen). Maar ook vandaag doe ik geen boek open, want als ik thuiskom krijg ik plots weer een slaapaanval en lig ik weer in bed tot 20u. Een goede pasta, een zalig zelfgebrouwd mascarpone-met-suiker-cornflakesdesert (ja de kaas moest vandaag op, dus heb ik maar iets in elkaar gestoken) en een kopje thee krikken mij op en een stemmetje in mij zegt dat het weer tijd is voor een uitje naar het centrum. Schone dagindeling houd ik zo aan de laatste tijd : overdag uitslapen en ’s avonds party, IDEAAL!

MERCOLIDI 22 SETTEMBRE

Vannacht zotlang wakker gelegen, ‘k heb een vermoeidheidshoestje opgedaan. Echt niet tof, want in de les zit ik daar maar weer wat te staren. Gelukkig is het herhaling en kan ik toch nog mee. ’s Middags eten met Agnèska, een Poolse en dan nog even richting universiteit en een babbeltje slaan met George (een Griek); Zotwijs : ik kan door mijn oud-Grieks verstaan wat er in zijn agenda enzo staat geschreven. En dan opnieuw ‘Corso di cultura’ van Professor Fallasi. Ook vandaag is hij weer zo enthousiast als het maar kan. Met muziekjes, filmpjes en allerhande andere zaken probeert hij ons duidelijk te maken hoe de Italianen zich nu echt gedragen. Iedereen zit daar maar wat te kijken en af en toe wordt de les onderbroken door een paar vrouwelijke profs die de professor vlug moeten spreken. Iets wat in Gent eerder als bijzondere stoorzenders zou worden gezien, maar hier blijkbaar gewoon de gewoonte is. We maken plannen om deze avond naar de Piazza del Campo te gaan met zijn allen (dat wil zeggen op z’n minst 15 man naar hetzelfde café) en daar eens een aperitivo te doen. Een cocktail drinken en daarbij eten zoveel je wilt : strak plan, want deze middag was het brood met de kaas net iets te weinig voor mij. Ik stap met Laura naar mijn huisje en we douchen ons en vertrekken weer richting het centrum. Van rusten komt weer niets in huis, ook mijn compiti (huiswerk) wordt gewoon aan de kant geschoven. Doe ik later wel. En ja die aperitivo is echt wel de moeite : MAMA MIA (zoals de echte Italianen zouden zeggen). NOorspronkelijk waren we een beetje ontgoocheld dat er tegen 21u nog zo weinig over was, dus vulden we onszelf maar met de aardappelsalade, hoewel die totaal niet typisch Italiaans was. Maar dan komt die gezellig ober nog even terug een babbeltje slaan. Hij ziet mij voor een Franse en imiteert maar eventjes mijn Franse R, die hij zo lachwekkend vond. Zoals alle Italianen probeert ook deze jongeman ons te imponeren en wel met een nieuwe lading voedsel. Ajoooooh de pizza is echt zotlekker en ook de rest van de warme hapjes gaan bij ons goed naar binnen…. Na extreem lang te hebben getafeld (met slecht 1 campari-orange die weer eens zotstraf was, alsof ze je daar gewoon meteen zat willen krijgen) gaan we naar de local bar waar we twee dagen ervoor ook nog waren. Daar is er weer zo’n onafgesproken Erasmusmeeting en drinken we à volonté wijntjes (want die zijn toch maar 1 euro). Een beetje aangeschoten vertrekken we naar de piazza om daar met een waterpijp gesetteld, nog een mooie, weer veel te late avond te beleven.

GIOVEDI 23 SETTEMBRE

Amai ’t is weer lastig om op te staan. Echt niet gezond en veel te lang geleden dat ik eens een nacht de volle acht uur sliep. Nuja dat hoort erbij. De voormiddagles verloopt goed en ’s middags lunchen we weer op de piazza met een groot deel van de klas. Het zonnetje brandt en ik zit daar schoon mijn (witte) lange broek, want die brandwonden zijn nog altijd gevoelig voor UV. Oorspronkelijk was ik niet echt van plan om ’s namiddags nog naar de architectuurles te gaan, maar wanneer ik daar toekom ben ik toch blij. We mogen vandaag in de bib boeken naar keuze zoeken (over elk mogelijk onderwerp : ik kies scenografie) en moeten daarover een presentatie maken. Ik en Daniel, beide met onze theater- en danspassie (wel grappig dat die Hongaar dus echt dans studeert en er eigenlijk totaal niet zo party-dansachtig uitziet) zijn al volop bezig, wanneer ik door Guiseppe de huisbaas wordt gebeld. Hij wil me dringend spreken en vraagt of hij na de les niet kan afkomen. Ik krijg het wat benauwd, maar wanneer hij dus effectief (een kwartier te vroeg, niet zoals alle laattijdige andere Italianen) voor mijn deur staat, wil hij eigenlijk gewoon iets vragen i.v.m. de meisjes die na mij in mijn kamer komen…. Dus helemaal geen preek zoals ik dacht te krijgen, vermits ik de dampkap naar de vaantjes heb geholpen (maar niemand ziet dat, want ik heb ze eigenhandig gefixt). Tijd voor een beetje studeren, want vanavond is er (weer eens) een Party en erna ga ik bij Laura gaan slapen, zodat ik niet alleen naar huis moet stappen…Tegen 22u neem ik dus de bus naar het centrum en terwijl ik met twee Australische meisjjes die op Eurotrip zijn praat (ooit wil ik wel eens naar hun thuishaven gaan), zie ik op de achterbank dat er een koppeltje zit uit Oudenaarde. Een leuk gesprek (nog eens in het Nederlands) en ik kom al aan in het centrum. Daar gaan we naar een Erasmus-welcomingparty in een zot gebouw. Echt tof dat de DJ zo op een binnenpleintje staat van wat vroeger allicht een palazzo was. De sfeer zit wel al goed, maar Laura en ik verkiezen toch de locals boven al dat internationaal gedoe. We trekken naar een bar, iets verder in de straat, waar we als echte Italianen een koffietje bestellen en ons placeren in leuke rotanzeteltjes. Een hip cafeetje en al snel hebben we compagnie van twee sympathieke Italianen die ons niet veel later terug vergezellen naar dat Erasmusfeestje. Nu het al wat later is, is iedereen aan het dansen, eten, drinken en vooral: Partypictures aan het trekken. De Oostenrijkse Sabby viert  haar verjaardag met van die dikke sigaren, waarbij ook wij van de rookwalm kunnen meegenieten (wat je genieten noemt). Een Nogrino (mix van gin, campari en rode wodka) voor drie euro, blijkt iets straffer te zijn dan verwacht. We drinken het drankje dus op het gemakje leeg en komen dan tot de constatering dat the party we welletjes is geweest. Het merendeel van de Italianen zelf staat aan de zijkanten van de dansvloer letterlijk te ‘keuren’ hoe de buitenlandse studenten (werkelijk van alle nationaliteiten) elk op hun manier staan te shaken…Zoiets als bodykeuring, waarbij je hun ogen van beneden naar boven ziet rollen, mee met de vormen van de lichamen. Ook Bruno is aanwezig en daarmee trek ik naar nog een ander klein cafeetje verderop, ook hier een koffietje, hoewel het al na 1u is. Als Laura, Bruno en ik nog eens een kijkje gaan nemen op de Campo, dan zien we dat het volle maan is. Echt een bijzonder groots en schoon gevoel, hoe we daar met zijn drietjes naar de hemel kijken, met rondom ons niet anders dan verliefde stelletjes… De terrasje zijn aan het opruimen (het is immers een doodgewone weekdag en Siena staat bij ons al een beetje gekend als ‘dode stad na 1u’), maar toch slagen we erin op de hoek van de straat nog een bar te vinden waar enkele jonge gasten nog wat te vieren hebben. Een sympathieke jongen van onze leeftijd met van die donkere krullen en blauwe ogen (Duccio) komt naar ons een slaat een babbeltje. Niet veel later voegen we ons bij zijn gezelschap (dat er echt nog redelijk marginaal/bizar uitziet). We worden getrakteerd op Asti-schuimwijn (iets wat naar onze normen een echt zoet vrouwendrankje is en helemaal niet past bij de status van deze mannelijke Italianen). Het zijn zeer grappige gesprekken, we hebben het over I love techno (waar Franscesko elk jaar met zijn vrienden naartoe trekt in zo’n ‘turkenbusje’), over Austin Powers en de moustache van een andere vent uit de bende, over de blonde Zweed die toch wel weer iets te opdringerig is (daar gaan we weer: het volk hier is echt niet subtiel in omgang met meisjes), … Het is al snel 3u en de bar begint op te ruimen. Je wordt zo’n beetje buiten geshot, want de obers halen tafels weg terwijl je nog gezellig zit te keuvelen. De boys hebben het naar hun zin en ook wij appreciëren het om eventjes de échte Italiaanse manier van cafézitten te ondervinden. Op 1 oktober worden we zelfs uitgenodigd op hun zelfgeorganiseerd ‘studentenfeestje’, waar meisjes gratis binnenkunnen (wat is dat nu weer voor een regel). Natuurlijk zullen we er dan zijn !

VENERDI 24 SETTEMBRE

Het opstaan verloopt ook nu vrij lastig, want hier in de stad is het een rumoerige ochtend… Je hoort de kerkklokken al in de vroegte en ook het verkeer is volop aan de gang. Hoewel de oogjes weer kleins staan, mijn maagje nog keert van de schuimwijn en cocktails van gisteren, ga ik toch netjes naar de les. Gepakt en gezakt (na de les neem ik wanneer ik de universiteit buitenstap meteen de trein naar Firenze), stappen we naar onze ‘insegnante’ (=lerares, het Italiaans gaat vlot en ik begin de woordjes zelfs tussen het Nederlands te mengen) Olga die weer leuke oefeningetjes in petto heeft… En dan in de namiddag een zalige film : ‘Santa Maradonna’. Ongelooflijk dat ik dus perfect kan volgen, natuurlijk met Italiaanse ondertiteling bij hé…Mijn passie voor de ‘Cinema Italiano’ wordt aangewakkerd... ’t Is snel 16u en niet veel sta ik bij Flora en brengen we samen het weekend door in deze prachtige cultuurstad. Een praaltje van de kunst! We lopen naar het PlusFlorenceHostel, echt dicht bij het station gelegen, met zwembad, sauna, gym en stoombad. De moeite dus. Deze avond gaan we erop uit en genieten we met volle teugen. We gaan op restaurant en eten een heerlijke lasagna met een flesje wijn… Daarna nog een slaapmutsje en richting hostel terug. Gezellig om Flora terug te zien en ook wel tof dat we met 6 andere buitenlanders een kamer delen.

SABATO 25 SETTEMBRE

Een vroege ochtend, maar ik zie het volledig zitten. We gaan richting Pallazo Pitti en bezoeken daar het Museo Palatino, de Boldoni tuinen, het museum voor moderne kunst en het modemuseum. Wel leuk dat vandaag toevallig alles gratis is. En het idee alles in de voormiddag te doen, was ook optimaal. Tegen dat wij rond zijn (de middag) staat er namelijk een ellenlange rij aan te schuiven. ’t Is vandaag ook Firenze-uitstap met de EILC, misschien kom ik ze wel tegen…

Erna trekken we naar de Santa Spirito (een kerk die we nog zagen in de Gentse lessen van architectuurgeschiedenis) en ook naar het Pallazo Ruccelai. Genoeg cultuur nu, want er is een supergrote ledermarkt, waar we op zoek gaan naar cadeautjes voor Sandrina en Jasmin (want ja die waren jarig en daar moet nog iets voor gekocht worden). Een koffietje later begeven we ons naar ons hostel waar we een sauna en een frisse duik nemen. Barbara (een meisje van Tsjechië uit mijn Sienales) is daar ook, leuke ontmoeting. De honger begint te knagen en we trekken weer naar het centrum. Derric en Aurore (een jongen uit de USA en een meisje uit Sydney) vergezellen ons voor een wijntje en een pizza. Daarna besluiten we nog een extra flesje te kopen en zetten we ons op de trappen voor de verlichte duomo. Een supermooi uitzicht op o.a. de bekende gouden poorten van het nabijgelegen baptisterium, een zalige sfeer onder de locals en de weinige toeristen die nu op dit latere uur aanwezig zijn… Wat zou je nog mee willen? Dan belt Bruno (een van de Erasmussers uit Siena), of we niet naar de Santa Croce komen, enja ingaan op zijn verzoek was echt wel de moeite. Rond deze grote (bekende) kerk verzamelen ’s weekends immers alle local studenten, jongeren en artiesten. Een drukke, maar zeer gezellige bedoening! Wanneer de klok weer veel sneller tikt dan we hadden kunnen denken, besluiten we naar de jeugdherberg terug te keren, want morgen willen we immers vroeg opstaan voor een extra dagje Firenze, waarna mijn citytrip er ook weer op zit. ’s Nachts in de kamer valt Flora in slaap en zit ik nog eventjes met Derric te praten, ’t wordt later dan ik dacht.

DOMENICA 26 SETTEMBRE

Vroeg uit de veren kunnen we valies maken, uitchecken, een ontbijtje onderweg genieten (op z’n echt Italiaans met een espressootje en een cornetto/croisant dus) De rij voor de Galleria d’Uffizi is echt superlang, maar de moeite. Wanneer ik in het ongelooflijke grote, mooie gebouw binnenga, sta ik meteen verstomd. Ik neem rustig mijn tijd om de kunstschat aan schilderijen en beeldhouwkunst grondig te bekijken. Amai, ongelooflijk dat zoveel rijkdom zich in 1 gebouw bevindt. Het bezoek zelf is misschien wel een beetje druk, doordat bij elk iets ‘bekender’ werk wel een gids met een menigte luisteraars te vinden is. Je hoort zo’n beetje alle talen door elkaar en kan dus wat moeilijker genieten van de werken. Godja ik sla geen zaal over en kom na enkele uren als een tevreden kunstliefhebber buiten. Flora en ik volgen Trotter, die ons brengt naar een heerlijke lokale patisserie. Twee ontzettend lekkere ambachtelijke taartjes (en dat is eens wat anders dan de Drongense bucht van Verbeke-Festiens!) geven me een nieuwe energieboost voor het bekijken van het ‘Ospedale degli Inoocenti’, de San Lorenzokerk, de Santa Annunciata, het San Marcoklooster en nog zoveel meer. We hebben Firenze echt wel grondig bezocht. Misschien jammer dat de Galleria dell’ Academia zo lang aanschuiven was, want daar staat de David…Tegen de vooravond is het tijd om de trein naar Bologna te nemen, want Flora heeft daar morgenvroeg haar vlucht en ik moet weer eens wat Erasmuspapperassen regelen. Die administratie hier in Italië is echt fataal. En telkens wordt je doorgestuurd…Klein minpuntje dan : de tickets naar Bologna blijken uitverkocht en de enige optie is dus een andere lokalere trein te nemen/een eurostar te betalen. Vermits het leven hier toch wel duurder is dan in België (en dat merk ik pas later, want de VDK-onlinerekeninguitreksels geven pas later weer hoe het mijn banksaldo gesteld is), ga ik voor de lange weg naar Bologna… 2 uur trein, maar gelukkig leer ik daar een danslerares van Bologna kennen en gaat de tijd sneller dan ik had kunnen denken. Ook tof dat ik aan het station te Firenze kennismaakte met de plaatselijke scouts. De copa’s (leiders) stonden daar met hun kindjes te wachten en konden me enkele leuke weetjes over het scoutsleven daar vertellen…Wanneer we op mijn kot aankomen, is Lucia daar (mijn kotgenoot) en we maken samen spaghetti met kaassaus. Leuke gesprekken over het studentenleven en tips voor het komende erasmusjaar…We vallen uitgeteld in slaap in mijn (nu al iets minder) saaie kamer.

Week 3 : Ti amo en Verona enzoo

LUNEDI 13 SETTEMBRE

Een voormiddagje les tot 13u is nog net de doen. Charlotte en Marieke slapen uit en komen naar the city. Ik check het internet nog even en kom dan op het gemakje naar hun. We doen de rest van onze Museumpass van Siena en genieten nog een dagje van de stad. De regen is raar, want het is echt nog warm… Dat uitzicht van op de duomo is echt superzot en die Duitser die een foto nam, ja die kon er wat van: ’t is een praaltje. We lopen nog even langs de San Domenico, waar er een mis bezig is en dan gaan we naar de pinacotheek die toe blijkt te zijn. Een koffietje ( een Marrochinno : koffie, chocolade en melk) slaan we niet af en dan begeven we ons maar ’s avonds naar een heerlijke restaurantje. Mene Nonno (een aanrader van onze goede vriend Trotter) blijkt echt een authentiek Italiaans restaurantje te zijn met ontzettend vriendelijke bediening, zalige pizza’s, warme vuurtjes, het ideale terras met uitzicht op de duomo en natuurlijk niet te vergeten : het zotte dessert. Een tiramisu en een stuk chocoladetaart (waarvan de onderzijde pure nutella is en de nootjes het knapperig maken) kunnen ons wel bekoren! Mjaaaammieeee! Na een supergezellige avond laten we ons eten al stappend verteren en begeven we ons naar onze casa, waar we de stinkende vaatwas nog moeten legen, want die is defect en wordt de volgende dag pas hersteld…

MARTEDI 14 SETTEMBRE

Goede morgen, morgen! De ladies vertrekken naar Pisa en ik ga schoon naar de les. Het is toch niet dat zo vroeg opstaan elke dag, maarjah het moet en het Italiaans gaat er daardoor echt wel op vooruit. We doen dialoogjes en leren de nieuwe vocabularium. Olga is nog steeds schitterend, ze weet wat de doen en maakt de lessen minder saai. Een middagpauze bovenop het terras van het shoppingcentrum met chocolade die echt niet kan tippen aan de Belgische en de Griekse vrienden die we eerder maakten, is snel voorbij… Tijd voor een lesje architectuur, wel zeer interessant, maar de taal is net iets boven mijn capaciteiten. Die twee Portugezen worden meteen mijn nieuwe kijkobjecten. Tegen 17u zit het erop voor vandaag. Ik trek met Eline naar de piazza (del campo) en ga daar haar Belgische vriend Bert ophalen voor een uitje door Siena. In de bib even een boek lenen en dan richting huis. Een loopje, ‘ja wadde’ die bergop is zotter dan ik dacht : zweet en nog eens zweet, gelukkig heb ik hier een heerlijke douche. Jammer dat Stijn Vochten hier niet langer mijn looppartner kan zijn, hier in Italie zijn ze blijkbaar helemaal niet zo sportief, want als ze horen dat ik op de Strada Chiantigiana woon, verklaren ze me zot dat ik dat korte eindje van 1,5 km telkens te voet af leg….Mijn huisgenoot Valentina loopt rond 20u al in haar pyjama door het huis, ,met een espressootje in de hand (zoals gewoonlijk, ze drinkt er zo’n 8 per dag). Ik wacht op een seintje van David (Roegiers) want die is samen met Stockman, Andreas, Lothar en Simon op roadtrip door Italië. Ze zouden deze avond aankomen in Siena en kunnen met gemak ik mijn woonkamer ‘kamperen’. Enja tegen 22u zijn ze daar,ik heb een potje spaghetti gemaakt en neem hen mee naar de stad. De piazza zit weer goed vol met allerlei Erasmussers, echt een zot sfeertje. We drinken wijntjes, wodka, spelen woordspelletjes en gaan vervolgens naar de Social Pub: een zotwijze Cubaanse cocktailbar, waar je buiten op het gemakje je koffie/biertje/koffie kan opdrinken, met zicht op Siena. Een aanrader dus. Wanneer het boeltje daar is afgelopen keren we terug naar de piazza en valt Stockman tochwel midden op dat plein in slaap, echt een zalig zicht. Pizza al taglio doet de honger stillen en we begeven ons naar een nieuwe pub iets dichter naar de Banca di Sopra toe (op weg naar huis). De barvrouw Rosa blijkt een mondje Frans te spreken en ziet de avond goed zitten zo met 5 jongens en ik erbij. De restjes van de aperitivo worden aangevuld : popcorn, dorrito’s, chips etc worden ons geserveerd. Grappige gesprekken dat dat wijveke verkondigt…. Tegen een uur of 4 gaan we huiswaarts. Het nummer ‘Ti Amo’ weergalmt door de steegjes. De jongens zingen uit volle borst en op het laatste rond punt richting mijn casa brengen ze het nummer nog eens speciaal (allemaal op hun knieën) voor mij naar voren. Een gek gedoe, maar wel een leuk gebaar. Als we proberen te slapen, lukt dat niet zo goed. Ik verplaats me van beneden naar boven en probeer toch was slaap te vatten…

MERCOLIDI 15 SETTEMBRE

8u en ik sta op, met nog geen drie uur slaap achter de rug trek ik als een zombie naar de les. Een echte hel, maar meer lessen skippen kan ik me gewoon niet permitteren. Goed dat we vandaag niet te zotte dingen doen in de les. Ik zit er met mijn gedachten toch niet echt bij. Tegen de middag komen the boys me oppikken met de car en gaan we naar Porta Ovile om van daaruit het centrum eens te bekijken. Na 15 dagen Siena ben ik hier toch al een beetje wegwijs en kan het toeristenkaartje verdwijnen. We bezoeken de duomo, gaan langs de campo, kijken naar mooie uitzichten en komen uit in het parc Orto dell’ Pecchio, dat vanaf de eerste dagen hier mijn lievelingspark is geworden. We dineren op zijn Toscaans met wijn, brood, olie, pasta al pesto en een leuke bediening. Echt supergezellig. Het lijkt even of ik gewoon nog zelf op vakantie ben, in de plaats van het studieleven dat ik in feite nu al heb. Het is gewoon zalig om naar de druivenranken boven ons hoofd te kijken, om te horen hoe de geitjes rondcrossen en hoe de kinderen zich amuseren in de wilde natuur. Dit plekje is echt wel de moeite waard. Net achter de Torre Del Mangia is er een klein weggetje dat naar beneden loopt (ontzettend stijl wel), een weggetje dat je als übertoerist misschien niet zou inslaan, maar dat volgens Trotter wel de moeite loont. Gelijk heeft hij! Na het eten lopen we richting parking en brengt het manvolk mij naar het station. Jammer dat de auto propvol zat, want anders kon ik gerust meerijden naar Bologna, mijn bestemming van deze avond. Nu wordt het een ‘slaperige’ treinrit van 2,5 uur. Maar gelukkig een leuk vooruitzicht : ik zie Marieke en Charlotte terug in mijn ‘studietown’, want die zijn inmiddels vanuit Lucca daar aangekomen. Op de trein leer ik een Erasmusmeisje van Barcelona kennen, ze doet hier rechten. Haar zal ik nog wel tegenkomen op de feestjes hier hoop ik, want het was echt een toffe. Tegen 21u ga ik Marie en Charlotte naar mijn kot, Valentine (mijn kotgenoot) is echt superzalig. Ze legt meteen twee matrassen klaar in de living. Ze geeft ons wat te drinken en verwelkomt ons echt supergoed. ‘k Heb er een zotgoed gevoel bij… Lucia de andere studente is aan het studeren voor haar herexamen, maar veel studeren zou ik dat niet noemen… Eerder wat ronddromen, wat wel past bij haar filosofische studies. We eten een lekker slaatje en beginnen naar ‘I love you man’ the kijken op mijn pc, een chickfilmpje dat ik van Julie van den Broeck heb gekregen : ideale relax na een lange reis. Maar dan komt er onverwachte verandering in de chill-movienight. David Roegiers belt me, ze zijn met de mannen in Bologna gestrand. ‘Eentje drinken?’ Hoewel we echt zotmoe zijn, komen ze nog eens langs voor een ‘aperitivo’. Ik hou het bij shweppes, want de alcohol zou met mijn vermoeidheid geen goed doen. Tegen middernacht gaan the boys nog eens uit, ik ga niet mee. Achteraf in mijn bedje heb ik daar wel een beetje spijt van, want David is hier nu voor de laatste keer en pas gewoon voor een uitje dat sowieso zalig moet geweest zijn…Maarjah je kan niet elk feestje meedoen hier, want dan ben je na 7/7dagen feesten een wrak.

GIOVEDI 16 SETTEMBRE

Ik skip de les in Siena, want ik zit in Bologna. We staan dus pas op rond 10u, nemen een lekker ontbijtje en zetten aan naar de stad? Tijd om schoolzaken te regelen: het erasmusbureau is immers alleen maar in de week open….En ja die mevrouw geeft veel info, bezorgd me een boekje met de lessen die ik kan volgen, legt me uit hoe de bib werkt, … Allemaal zeer veel informatie in korte tijd, maar wel goed dat ik alles al eens gehoord heb. Als we dan eens naar het universitair museum gaan, waar de foetussen van de geneeskundestudenten, de wereldkaarten van de geologie, de planten van de biologie etc netjes uitgesteld staan in een voormalig palazzo hoor ik plots mijn naam. Sara Stockman (vriendin van Coppejans) staat voor mijn neus met Sofie (een meisje van Bavo). Grappig om die hier in Bologna zo plots aan te treffen. Sara is hier ook op Erasmus en wordt al gauw zowat mijn buddy in deze onbekende stad. Echt wijs! Marie, Charlotte en ik gaan verder met onze citytrip. We gebruiken Trotter optimaal en bezoeken alle aangeduide kerken (een beetje teveel van het goede, maar soit ik wil geen leek zijn in mijn eigen stad). ’s Avonds besluit ik een al mijn mailtjes enzo te beantwoorden. 26 personen antwoorden neemt toch wel eventjes tijd in. Dan nog een skypesessie met Charline en een zalig slaapje doen…

VENERDI 17 SETTEMBRE

Ook vandaag ben ik eventjes niet aanwezig in Siena (maar Luca en Laura laten alvast weten dat het daar maar een saaie bedoening is in de languagelessen). In Bologna echter is het wel een mooie ochtend, maar wel jammer van het regenweer. In de voormiddag besluiten we mijn kamer eens grondig in te richten. Blijkt achteraf echt wel een goede zaak, want zo voel ik me meteen een stuk beter op mijn gemak. De foto’s worden uitgehangen, er wordt op de kast gestaan, er worden spijkers in geklopt. Je had ons daar moeten bezig zien…Na de middag gaan we er toch nog eens op uit. Sara komt af en gaat mee met ons op tour. Vandaag eens echt gewoon gezellig rondhangen. We nemen een zalig ontbijtje met Italiaanse koffie en zotlekkere cornetto (koffiekoeken met crème/chocolade in). We gaan verder met ons uitje en komen bij de lokale markt. Op wandelafstand van mijn kot zag ik de kraampjes door de ruit al van ’s ochtends vroeg zien staan. Ze zijn in de weer die marktkramers, dat beloofd. Er staat daar zo’n kraampke met parels en allerlei dingen om mooie armbanden te maken met bedeltjes (zowat de goedkope versie van de Pandora-armbanden bij ons). We doen onze inkopen en daarna doen we dan toch een beetje shopping, hoewel dat niet echt in mijn budget past, is de verleiding hier echt wel groot. Bologna telt ongelooflijk veel winkels… Terwijl we zo door de stad kuieren hoor ik weer mijn naam. Dit keer is het Melissa (een vriendin van Charlotte De Valckenaere), zij studeert hier pedagogie. Het is nog steeds zeer wisselvallig weer en we besluiten een koffietje te drinken (ja dat is hier echt wel de gewoonte : eerst lustte ik geen koffie, maar nu is dat al helemaal anders!) We komen in een echt zalig eethuisje, dat doet denken aan ‘Julie’s House’ aan de Kraanlei in Gent. Lekkere desertjes, authentieke stoeltjes, leuk geklede bediening en zalige koffie en thee. Het is zo een beetje als in een sprookje. Een ideale plaats om even de beentjes/voetjes te ontspannen. Men is er supervriendelijk en ik stap dan maar naar de patrones om te vragen of ze niet nog iemand kunnen gebruiken voor weekendwerk. Morgen steek ik mijn CV wel binnen. Vermits het de laatste avond met de Belgische ladies, wordt het ongetwijfeld weer eens echt gezellig. We gaan naar een kleine trattoria in de Via Marsala (niet ver van mijn kot in een klein straatje); We worden er zalig bediend, drinken wijn, krijgen pizaatjes als voorgerecht en eten vervolgens heerlijke tagliatelle. Zonder mes uiteraard : vrij onhandig. We praten echt de hele avond en hebben het goed naar onze zin. Daarna keren we naar mijn kot terug : leeg is het daar. Lucia is elders gaan ‘studeren’ en Valentina zit bij een vriendin in Firenze. Ik wacht ongeduldig op mijn roommate Stefania die zou toekomen, maar het wijveke daagt niet op. We maken dus met ons gevieren armbandjes en oorbellen. Echt zoals vroeger, gezellig met de meisjes op het bed met een goed muziekje. Later op de avond zijn in en Sara nog klaar wakker, Marieke en Charlotte kruipen in hun nest (morgen moeten ze immers met de vlieger naar huis). Wij als echte erasmussers besluiten toch nog eens op de homeparty van Melissa en haar vriendin Alexandra toe te stuiken. Onderweg kopen we een lekker flesje wijn, om toch niet met lege handen toe te komen op een party die later een verwelkomsfeestje voor hun NERD-kotgenoot te zijn. Een beetje erover dat de gastvrouwen zich dan ook zo hebben verkleed, want dat was zo’n beetje zeer expliciet spotten met hun Franse kotgenoot die ze misschien toch niet zo graag in huis hebben… Godja, het feestje was echt gezellig. Overal in hun appartement zaten mensen verspreid van allerhande nationaliteiten. Echt zowat Erasmussfeer, die we later nog veel zullen meemaken. Ook ik sla aan de praat met Engelsen (die mij hun mengeling van wijn met sprite aanbieden, vrij bizar, wel lekker), met een Deen (die zo een zotzalige bril heeft, zo eentje van Ray Ban die echt wel fashion is), met de NERD (die helemaal niet zo nerdy blijkt en dezelfde cursus als mij deed in Augustus in Siena), met enen van Uruguay (de mooiste van de hoop) en nog tal van andere mensen… Goed als eerste kennismaking met Bolognafriends, want ja na Siena is het hier qua vriendschappen weer van nul te beginnen. Wanneer de bovenbuur weer eens komt zagen over de geluidsoverlast (jawel we maakten toch wel een beetje lawaai en het ging er nogal heftig en druk aan toe), besluit iedereen naar de Irish Pub te gaan. Sara en ik haken af, want dat is wat te kostelijk en ’t is toch al redelijk laat. Eenmaal thuis wil ik meteen slapen, maar de ruiten gaan niet dicht. Vrij bescheten, want die zorgen er net voor dat ik gewoon niets hoor. De slaap vatten lukt dus niet echt.

SABATTO 18 SETTEMBRE

We staan op het gemakje op. Dan is het tijd voor souvenirs voor het thuisfront te kopen, want Marie en Charlotte nemen deze namiddag het vliegtuig. Ik koop een zalig bordje (zo à la Vespa in het metaal) voor Arnaud en voor mama een leuke theepot met bijhorende tas. Die interieurwinkel is echt de max, gewoon te zot voor woorden. Als ik later mijn casa ga inrichten, is dat sowieso in die stijl… We brengen alles naar mijn kot en ik spoed mij naar de piazza maggiore. Vandaag is het daar immers tweedehands-fietsenverkoop. Een zeer grappige zaak : iedereen is verkleed en komt naar de fietsen, die worden verkocht aan zalige prijzen (15euro-20euro). Zelfs de lokale televisie staat te springen om alle zotverklede studenten op beeld te hebben. Die staan te popelen om hun beste beentje voor te zetten op deze velo-veiling! En dan gaat alles van start, dat een zotte bedoening !  Maar met enkel mijn rood fietsslot in de lucht spring ik er niet uit, purtroppo. Chanceke dat Sara afkomt en ik in haar nek kan kruipen om zo toch voor een paar seconden de aandacht van de verkoper te trekken. Misschien had het bord met onze zelfgetekende ‘tetten’ daar ook wat mee te maken. Jammer genoeg sloeg ik er niet in een fiets in de wacht te slepen, zelfs het roze model met mandje dat mijn voorkeur kreeg, vanaf het in mijn blikveld verscheen, kon ik niet krijgen. Maar volgende maand is er weer zo’n zotte bedoening, ze zullen me dan wel zien staan met mijn boa en felle kleren (want datmaal zal ik wel voorbereid zijn op dit niet-alledaagse carnaval). Een zware verloochening van Italiaanse cultuur volgt : ik ga naar de McDoo. Ajooh dat zijn van die momenten die echt slechts sporadisch voorkomen wanneer de hongernood hoog is en de Mcdooo extreem dichtbij is. Een milkshakeske van 1euro kan er nog wel in, maar ik zou niet willen weten hoe ze dat in feite preparen die chemische bucht. Hoe roze kan een milkshake zijn? Tegen 15u is het tijd voor een Erasmustocht door Bologna (weer eens met een Italiaanse gids, die ons taalgebruik erop doet vooruit gaan). We bezoeken zowat de belangrijkste monumenten, maar dan is de nood hoog in de San Domenicokerk. Joke,Sara en ik sluipen er als muisjes vanonder en besluiten als de echte Italianen gewoon met een espressootje te genieten van de namiddag. A l’aise zoals de Fransen zeggen. Erna loop ik nog even mee naar Joke haar kot, dat is daar echt zalig. Echt zo het sfeertje uit L’auberge Espagnol ! Ik ben wel zo’n tikkeltje jaloers, want het gaat daar echt chill aan toe. Joke zit echt zo centraal als je maar kan, heeft heerlijke roommates (vooral die Fransen is echt een nochalante hotty) en prepareert een heerlijke koffie (alweer) voor mij. Die koffies maken mij gelukkig niet nog actiever… Erna loop ik naar mijn appartement om nog even op mijn gemakje wat mailtjes te lezen. Tegen 21u meet ik met Sara en gaan we een aperitivo doen. Da’s zo de gewoonte hier : je koopt 1 alcoholisch drankje en mag zoveel eten als je wilt daarbij (dat gaat van pasta tot frietjes, chips en olijven) ‘Een boefke zetten’, zoals ze zeggen. We gaan naar een klein zijstraatje (via del’Orso ofzo) van de Independenza en ontmoeten daar een paar local Italianen. Ze vertellen ons dat er een elektrofestivalletje is, maar we passen en blijven rustig daar zitten met een lekker flesje wijn en een zalige ober die ons bruchetta’s brengt. Sofie (een meisje dat politiek studeert in Leuven, die we leerden kennen deze middag) komt naar ons en met ons drietjes trekken we naar de Via Zamboni. Het is daar druk, druk, druk. Maar niet zo’n irritante drukte, eerder aangenaam, gezellig, vol van de Erasmussers en feestende mensen. Martin zit in Café Parici, geen idee waar die naam vandaan komt, want ik deze kleine Italiaanse versie van de Gentse Per Total, zijn er enkel sterke drank, shotjes en halve liters bier te verkrijgen. Frederico en Elio blijken meteen twee oprecht toffe (en onder dit volk is het woordje ‘oprecht’ vaak ver te zoeken, want het ligt er meestal echt vingerdik op dat ze gewoon op zoek zijn naar een gewillig meisje voor een avond) kerels uit Modena. We gaan met z’n allen naar de SodaPops, een soort kleine discotheek in het centrum van de stad. Via een trapje naar beneden (doet een beetje denken aan de Make-Up bij ons) komen we in een vertrek waar allerhande nationaliteiten vlijtig staan te shaken op de bass van de misschien toch iets té commerciële, maar wel amusante muziek. Ook wij gaan uit de bol, en ik leer daar Portugezen, Spanjaarden en  nog veel meer kennen. Ze hebben hier toch ook een bizar dansstijltje! Wanneer het al wat later op de avond is en iedereen de alcohol zowat voelt in zijn hoofdje, staat Sofie daar plots met Davide te kussen. Een afknapper blijkt later, want die mooie Portugees functioneert als een wasmachine, waardoor er aan de handeling echt niets romantisch is. Een grondig bewijs dat culturen zot verschillen. Wanneer ik tegen half 4 dan toch wat moe wordt en mijn borsa (sjakosche zoals wij zeggen) neem, zie ik dat mijn portefeuille eruit is. Er gaat vanalles door mijn hoofd, want daarin zaten mijn bankkaart, ID, rijbewijs, Uniefkaart, Europe-assistance, Belgische SIM, fietssleutel, USB-stick, en ga zo maar door…Ik voel mij plots echt superslecht en weet gewoon niet wat gedaan. Gelukkig spreekt de buitensmijter Tobias een mondje Frans. Die gespierde neger die aan het portaal de mensen keurt om binnen te gaan (zoals ze dat doen in de films), blijkt veel vriendelijker dan we ooit konden denken. Meteen zoekt hij het spel daar af en verzekert hij me morgen te bellen met meer info…Met een gemengd gevoel over een geslaagde avond met een bad ending, stap ik met Sofie naar huis. Chanceke dat ik mijn sleutels nog heb…

DOMENICA 19 SETTEMBRE

RUSTDAG. En die kan ik echt wel gebruiken. Maar ‘t zal geen waar zijn. Om 8u ’s ochtends na maximum 3uurtjes en een beetje te hebben geslapen (nog steeds alleen want mijn roommate komt er maar niet aan…) wordt ik wakkergebeld door een onbekend nummer. Een zekere Abdul die zo’n krantenkiosk heeft in de Strada Maggiore heeft in de goot een ‘portefolio’ gevonden. Man wat heb ik weer een geluk! Vermits ik mijn eigen nieuwe Italiaanse nummer nog steeds niet kon onthouden, had ik het op een roze post-itje op mijn ID geplakt zodat ik het snel aan nieuwe Erasmussers kon doorgeven. En dat roze dingske is dus echt mijn redding geweest, want zo kon Abdul me meteen bereiken. En ik in volle vroegte, half bekaterd met wallen onder mijn ogen te voet naar die kiosk. Een fiets kon ik toen echt wel gebruiken…Die Abdul was echt wel superlief, want voor hetzelfde geld had hij gewoon niet gebeld. Klein minpuntje: er zat 65euro contant geld in, logisch dat die verdwenen was, maarjah beter dat dan al het mogelijke gezever met Belgische documenten…Ik passeer nog eventjes in ZARA om om Sara haar schoenen te gaan. Jaja de winkels zijn hier ook op zondag open, echt zalig. En ons Saraatje is supergelukkig, want haar boyfriend komt af en ze gaan naar Venetië, met haar nieuwe schoenen! Tegen de middag nemen Sara, Sofie en ik de trein naar Verona : citytrippin’ naar dé stad van de liefde… Wachtend aan het station maken we kennis met een Engelsman uit Zuid-Afrika (kwestie van multinationaal te blijven) en ontdekken we dat zijn vrouw een lokale TV-figuur van daar is : Deborah Patté (en off cours googlen we die naam!). We krijgen een macchiatootje van de man en hij vertelt ons over de Pizza Art Bar in Rome die we dit jaar zeker nog moeten bezoeken. Alweer een citytrip voor op ons verlanglijstje! Niet veel later echt een zot gevoel bij aankomst : het is er echt supermooi. Authentieke huizen, mooie kerken, leuke pleintjes, heerlijke menigte, lekker gezellig én vooral : supermooi weer. Onze dag (hoewel ik nog supermoe was en dus oorspronkelijk niet zou meegaan) is meteen goed ingezet. Ook nu blijkt Trotter onze beste makker. Hij weet ons te brengen bij een zalige enacoteca (een wijnbar, zoals ze er hier in Italië massa’s hebben) waar we een heerlijke late lunch in het zonnetje kunnen opeten. We gaan nog eens naar het amfitheater, bezoeken het klooster (waar we eerst een zotte klim voor moeten doen), gaan langs het water van de Agine (geen idee of dat de correcte naam is van die rivier, ik ben hier mijn dagboek aan het schrijven om exact 5u14 in de ochtend, dus mijn geheugen wil nog niet goed mee). Wanneer we afsluiten met een ijsje, is het weer eens supergrappig : een paar jonge gasten (zoals we de Italianen kennen, hebben ze een fiere/zelfbewuste houding) vragen ons naar een goede pub. Wat het leuk maakte was dat ze niet veel later, wanneer we dus met hen een babbeltje sloegen (zoals waarschijnlijk hun bedoeling was), door de mand vielen wanneer bleek dat ze zelf van deze stad afkomstig waren. Nice trick to get in contact with tourists, haha welke Veronees vraagt naar goede pubs in zijn eigen hometown, en dan nog aan drie meisjes die er op deze mooie dag (hoewel we dat meestal proberen te vermijden) echt wel niet Italiaans uitzien : zonnebril, Trotter, Fles water en fototoestel. Mij maak je niet wijs dat we er als locals uitzagen… We beëindigen subtiel het gesprek en wandelen naar het station. Daar valt er een domper : de trein van 19u blijkt vol te zijn volgens de bigletteria, dus moeten we wachten op die van 21u. Da’s wat laat vinden we, want ik was nog van plan die avond naar Siena te gaan, om dan maandag daar mijn ‘corsi di lingua’ verder te volgen. Nujah we houden wel van avontuur en meteen fixen we een lift (door twee jonge Brazilianen) naar de oprit van de autostrade. Niet veel later hebben we al een tweede lift richting Paduva. De jood die ons meevoert moet eerst wel nog wachten op een vriend, vrij louche zaak want hij verhandelt juist een soort toegeplakte ikeadoos en zegt dan dat we kunnen vertrekken. De Rabbie (zoals we de vijftigjarige chauffeur met joods toepetje noemen) dropt ons aan het laatste tankstation voor de splitsing tussen de twee autostrades naar Padua en Bologna. Een niet al te strak plan blijkt niet veel later. Want na een half uur rondvragen naar een volgende lift, blijkt dat haast niemand naar het zuiden rijdt… Een jammere zaak, want daar zitten we schoon aan een tankstation waar enkel het lunchgarden-achtige wegrestaurant een laatste optie is. Ook daar geven we niet op, want we zullen kost wat kost in Bologna geraken. Aan alle eters (van deze echt wel superbuchtlijkende maaltijden) vragen we waar ze heen gaan. Maar echt niemand rijdt zo laat naar Bologna…Het is immers al donker geworden en we worden stillaan wanhopig, wanneer een superlieve dame uit haar zelf naar ons komt en voorstelt ons naar het station van Paduva te brengen. Dat ligt 10 km verder, maar lijkt ons wel een goede oplossing. Wanneer we bij haar en haar man in de auto stappen, blijkt dat het koppel zelf Russisch is, maar na hun huwelijk naar Italië is verhuisd. Een leuk gesprek en een kwartier later komen we aan de trein aan. Yes denken we zo, binnen een uurtje zijn we in Bologna ! Maar dan volgt de volgende domper : de volgende trein naar Bologna is pas om 0u45. Dat betekent ruim 3 uur wachten in een station waar het kil, koud en allesbehalve gezellig is vermits alles op dit uur al dicht is en enkel wat buitenlanders en wat zwervers er rondhangen. We verlaten dus het gebouw en stappen naar de dichtstbijzijnde verlichting van een marginale kebabzaak. De voetbal staat er luidt te spelen op de twee flatscreens die allesbehalve tussen de verloederde tafeltjes, de ijskasten en de flipperkasten passen. We bestellen een flesje wijn (hoe kan het ook anders) en praten maar door. Voor we het weten zijn we drie levensverhalen verder (we babbelen over elk over van alles en nog wat) en is het al middernacht geworden. Ja als boeferke laat ik mij weer eens kennen en schrok ik nog gauw een pittaatje binnen, want de honger komt op. Als we naar het station stappen om toch zeker op tijd te zijn en onze ticketjes te kopen (voor ze mogelijks weer uitverkocht zijn), hebben we meteen enkele ragazzi (jongeren) die onze aandacht proberen te trekken. Een beetje ambetant, dus gaan we maar binnen in Hotel Monaco. Alle drie met puppiefaces vragen we of we eventjes naar de WC kunnen gaan en hier even kunnen wachten tot onze trein ver arriveert. De jonge portier laat ons plaatsnemen in van die ‘wegzakzeteltjes’ waar er net een Italiaanse film begint. Die Engelse van Erasmus had ons eens gezegd dat je op 777 op teletekst kan zorgen voor dovenonderschrift. Blijkt een gigantisch goed idee, want zo leren we al tv-kijkende nog wat Italiaans. ‘k Moet er wel bijzeggen dat ik na enkele minuten al was ingedommeld en dus niet zeer veel van die film heb kunnen zien.

Week 2: Bezoekje van de Belgen

LUNEDI 6 SETTEMBRE

Les om 9u, da’s vroeg : man man man! We amuseren ons wel in de les, want Lucca en Eline zitten nu ook bij ons. ’t Is een les zoals het middelbaar : inclusief invulblaadjes en dialoogjes op cd. Wel nog lachen, want Olga vindt deze aanpak zelf ook maar onnozel. Onder de middag eten we in mijn casa. Verschillende kazen (waaronder mijn favoriet : de gorgonzola, die in Italië nog beter is), broodjes, pesto,… verzadigen onze maag en zorgen ervoor dat we klaar zijn voor de namiddagles : ‘un corso di Cultura’. Veel heb ik daarvan niet opgestoken, want hoewel professor Falassi echt sympathiek en duidelijk is, zaten ik en Eline gewoon even ons leven aan elkaar te vertellen. Goed dat die les niet langer dan 18u duurde, want veel meer kon ik die dag niet aan. Ik ben dan maar naar huis gekeerd en heb daar kennisgemaakt met mijn eerste huisgenoot: Franscesca. Ze is 27, doet haar thesis geneeskunde en is eigenlijk maar zelden in het huis. Ze moet echt wel van poetsen houden, want het eerste wat ze doet/zegt is het hele huis onder handen nemen (later zal ze dit nog veel vaker doen, zelfs een beetje té freaky veel).   Ze is snel weer het huis uit naar haar hometown : Arezzo. Later die avond komt ook Valentina toe : zij is echt zo een schatje. 25 jaar oud, Biologiestudente die nu voor 2 maanden in Siena is voor haar stage in het hospitaal. Zij is veel gemoedelijker en drinkt met mij meteen een avondkoffietje. Ik vertel in het Italiaans en zij spreekt ook enkel die taal, dus meteen weet ik dat ik hier goed ga kunnen leren spreken… Ik maak mijn huiswerk (ja ook dit moet dagelijks worden gedaan) en Valentina verbetert het al een keertje.

MARTEDI 7 SETTEMBRE

Opstaan om naar de les te gaan : om 8u50 komt Guiseppe het huurgeld halen en hij zet mij dan ook af aan de universiteit. Mijn ontbijt bestaat uit Belgische chocolade (want Valentina heeft die geweigerd, hoewel ik aan haar gezicht zag dat ze daar echt wel zin in had, maar zij waarschijnlijk op een dieet is, vermits er allemaal lightproducten in de kast staan : hoe voeding kan weergeven hoe een mens is) De les verloopt zoals gewoonlijk: we leren de verleden tijd aan en hebben nog meer fun, want ook Rima en de Portugees zijn naar onze klas verhuisd. Tegen 18u hebben we gedaan met de les, ik ga naar de shop want ‘k heb ingrediënten nodig voor de koekjes voor de ‘compleanno’ van Tania deze avond op de piazza. In 1,2,3 maak ik die ‘biscetta’ en stap ik op de bus richting centrum. We hebben ook zowat stuff gekocht uit de 1 euroshop (die zijn hier overvloedig te vinden), zodat we Tania de birthday van haar leven kunnen geven. Op de bus kom ik een Franse tegen, een van EICL, een vriendelijke jongen, die later naar Milaan gaat studeren (zou wel eens handig kunnen zijn). Onderweg naar de verrassingsparty kom ik Reyz tegen, de Parisien. En maar vragen waarom ik mijn telefoon nooit opneem, waarom ik niet terugstuur. Een gezonde Belg zou al lang doorhebben dat er geen vrouwelijk interesse is en dat volharding eerder irriterend dan doeltreffend is. Maar Italianen en hun ego, we hebben er nog vaker mee te maken…We zijn met een vijftiental wanneer Tania naar de Fontana Gaia komt, echt gezellig en lekkere wijn en grote zakken chips (de COOP is zowat de Aldi van Siena, die u eten geeft waar je ‘u’ kan tegen zeggen : wat een formaten en koopjes!). Martin is inmiddels aangekomen : een kunstzinnige Duitser (jawel ongelooflijk maar waar, maar die bestaan) die ook in Bologna gaat studeren. Toffe kerel, en het was toch wel een nice joke om Laura te proberen wijsmaken dat hij van Palestina kwam en Rudolf heette... Meteen leren we van hem ook het werkwoord ‘to be chickable’, wat wil zeggen dat hij ‘u nog wel eens zou durven doen’. Tegen middernacht zijn we op een straatfeest dat gevuld is met oude Italianen, jonge kindjes van 12-16j, de DJ én wij Erasmussers. De Italiaanse studenten van onze leeftijd hebben herexamens, dus wij moeten het hiermee maar doen. Lucca haar kotgenoot Xrisha heeft 2 vrienden meegenomen. Elena is een sympathiek meisje en George blijkt barman te zijn. En maar praten over cocktails en feestjes en dansen als een zot. Echt gek hoe die hun lichaam allemaal bewegen. Vooral Rima, die zit zowat tussen Goa en in haar eigen wereld freestylen, de Aisties daarentegen blijven volharden in de Aguliera/ Shakirabewegingen. Zeeeer grappig avondje. Voor de verandering slaap ik nog eens in het centrum bij Laura, want de volgende dag is het lokale markt en we zouden die graag eens willen verkennen.

MERCOLEDI 8 SETTEMBRE

Opstaan om 7u, na uit geweest te zijn : geen aanrader, maar wel volledig onze eigen keuze. Olga had ons al eens gemeld dat het de woensdag steeds lokale markt is aan de Lizza en dat die zeker de moeite is. Wij hebben les om 9u, en besloten met de Belgen toch om 7u30 daar eens een kijkje te nemen. De Poolse Agnèska (meisje uit de les), zeer lief meisje zou meegaan, maar blijkt dan toch de moed niet te hebben om de ‘sveglia’ (=wekker) te zetten. Met een katerkop en vermoeide ogen trekken we naar de ‘huge’ markt, die wel 50 keer de vrijdagsmarkt blijkt te zijn. Ongelooflijk hoeveel standen/bars/kraampjes hier op woensdag rondom de muren van een of ander gebouw te vinden zijn. Kleedjes aan 1 Euro, overal koopjes en leuke gadgets. Een aanrader om eens tussen de lokale bevolking te zijn en de toeristen achterwege te laten. In een bar eten we een lekkere cornetto (dit is geen ijsje maar een soort croissant met chocolade in en op!) en gaan we naar de les. Die is al bezig en Olga moet lachen als ze onze zakjes ziet…Opletten lukt niet echt, ik ben supermoe en slaag er enkel in alles op automatische piloot op te schrijven. Ik zal dat later wel ’s avonds eens leren. ’s Middags is er een hevige stortbui, de eerste hier binnen dit droge landschap. Het was zo’n bui waarvan je doorweekt bent als je gewoon 1 seconde buiten bent. Samen met Clara, Agnès (2 Franse meisjes), Tania en wij Belgen trekken we terug naar mijn casa. We maken heerlijke pasta, fèta, pesto en eten alles gezellig samen op in de tuin. Jack Johnson doet ons op de sofakussens in de tuin in slaap vallen, want de regen is weg en de lucht is weer opgeklaard. Het is lekker warm in het zonnetje dat er dan toch goed is doorgekomen. Wanneer de meisjes terug naar huis gaan, komen mijn huisgenoten niet veel later thuis. Alweer is het grote kuis (zijn wij Belgen dan echt zo slordig?) Ik begin aan mijn huiswerk, maar slaag er ook nu niet in deftig na de denken. Valentina vult dat wel in. En dat moest er nog aan ontbreken. Onze plon springt af. Echt zalig  : die twee Italiaanse huisgenoten beginnen hier te roepen :  ‘Che Pale’ ‘Che Pale’… Hectisch maar wel grappig. ’t Blijkt de ‘frigorifero’ te zijn, en Valentina voelt haar nu zotschuldig omdat zij die daarnet heeft uitgewassen en daardoor waarschijnlijk iets fouts denkt gedaan te hebben. Maar geen nood, in de kelder staat nog een frigo die mijn mozzarella kan fris houden. ‘k Ben moe, sluit mijn Word af en besluit te gaan slapen.

GIOVEDI 9 SETTEMBRE

Vroeg opstaan, naar de les en ’s middags lekkere lunch in de Menza. Easy way, zeer cheap en lekker eten! Het concept is een beetje zoals ‘De Brug’ in Gent, maar dan veel gezelliger en veel meer waar voor uw geld (slechts 2,5 euro voor een prima, secunda piatti en een desert en frisdrank en fruit). Martin (Duitser) en Brunni (Portugal) vergezellen ons naar het Meetlifecafé waar we een nucciolaatje drinken… Echt lekker gewoon: ’t is een soort klein espressootje dat op de bodem een notenlikeur bevat. Geen cultuurles vandaag, dus tijd om eventjes op het gemakje door het stad te lopen en allemaal plaatsjes te ontdekken die voorheen onbekend waren. Beneden aan Siena in het Westen is er blijkbaar een Fondo Ganda (soort bron waar al het zuiver water uit de bergen toekomt). Martin is ‘the man’ en showt maar eens zijn body. ’t Grappige is wanneer hij zichzelf uitkleedt wanneer 2 Chinese toeristen geschokt toekijken en hij vervolgens een frisse duik neemt. Erna gaan we nog even verder naar de bibliotheek, jawel die is echt groot en zeer authentiek, verdwalen kan je er zeker. ’t Is tijd voor een avondmeeting dan aan de Piazza del campo met de anderen van Erasmus… Een leuke avond die ik misschien té snel moet afsluiten, want ik moet naar mijn casa om daar aan mijn huisgenoten Valentina en Franscesca te melden dat er morgen (dus venerdi) tien man (allemaal Belgen, het wordt een avondje Nederlands!) komt eten (en slapen, maar dat weten ze niet). Valentina is meteen akkoord en wenst mij goeie nacht. Ik ga echter lang niet slapen, want een klein boekje van Roald Dahl (in het ITALIAANS!) ben ik nog van plan uit te lezen. Een uitdaging.

VENERDI 10 SETTEMBRE

Tegen 9u weer corsi di lingua, het gaat vlotjes vandaag. Over shoppen in Siena en op vakantie gaan…Martin imponeert ons met zijn gele fiets. In de pauze zien we Eline haar vrienden, die zijn net toegekomen al liftend uit Monterigioni. Ze gaan met ons naar de COOP (cheap shop) en we doen inkopen voor een lekker slaatje ’s middags en een goeie avondmaaltijd. ’t Is wat hectisch in de shop, want een uur later moet ik Marieke en Charlotte al ophalen aan het station. Ook zij komen uit België eventjes op vakantie gedag zeggen aan mij in het mooie Siena. We wandelen dus met strakke pas naar mijn casa en ik laat ze hun daar installeren in de tuin (met tent enzo). Ik begeef mij naar het station en kijk uit naar de komst van mijn vriendinnen. Wanneer we gepakt en geladen aankomen terug thuis, hebben Eline en co al een lekkere gezonde maaltijd voor ons klaargezet, buiten op het terras. We eten gezellig en trekken met Trotter naar het stad. Een eerste verkenning van de cultuur, natuur en winkeltjes. En maar praten en praten, eigenlijk zeer gek hoe ik op zo’n korte tijd (sinds mijn afscheid in de Gök) al zoveel heb meegemaakt. Tegen 19u30 gaan we naar Laura haar kot en nemen we de pc om nog eventjes te skypen met ‘la madre’. Ze is dolgelukkig wanneer we met zijn drieën verschijnen op de webcam. Wel grappig hoe we daar zo in de straat het internet weer eens zitten af te tappen. De voorbijgangers moeten het ook wel raar vinden als er daar zo een paar zitten te praten tegen een computer…Niet veel later gaan we naar mijn casa en prepareren we een maaltijd om ‘u’ tegen te zeggen. We beginnen maar te dineren tegen 22u, op zijn Italiaans! Een lekker wijntje en goede parmesan maken de maaltijd echt wel af ’t Was een leuke en gezellige avond…

SABATO 11 SETTEMBRE

’s Ochtends staan we alle tien op rond 9u. We eten cornflakes en besluiten de Duomo te bezoeken. Een schitterend plan. Eerst een slaatje klaarmaken in een grote pot, gorgonzola meenemen, stokbrood, en wat water : meer hebben we niet nodig. We eten alles lekker op na ons duomobezoek, dat een zotte kerk ! Alsof de beelden/schilderijen de kerk gewoon overspoelen; Er is echt wel te spreken van ‘horror vacui’, want geen plekje van het altaar, de muur of de grond blijft leeg. Zelfs het plafond is gewoon te gek beschilderd. De crypte blijkt een beetje een misser, want die is nog maar net (1999) blootgelegd en dus nog niet helemaal volledig te zien. Lege vitrines voorspellen veel, maar zeggen momenteel nog niet echt iets. Op de piazza dell’ Independenza zoeken we ons een plekje in de zon en eten we lekker gezond. Hurry hurry, want we moeten aan de piazza Gramschi onze bus/ uitstap halen om naar San Gimignano te gaan. Wel spannend, want Marieke en Charlotte moeten dus zonder af te tekenen op die bus mee geraken…’k Zit naast Tania, de Portugese. Ze heeft weer zotte avonturen van de avond ervoor in de Social Pub : echt een debiele naam voor een cocktailbar! San Gimignano is echt hét stadje dat je moet hebben gezien. Middeleeuws, misschien iets te toeristisch, maar toch superinteressant. Onze gids spreekt Italiaans, maar wonder bij wonder kan ik zowat alles begrijpen. Na een zotte rondleiding komen we bij het beste ijsjeskraam ter wereld. Ja ja ze hebben al twee jaar op een rij de prijs van ‘Worlds best Icecream’ in de wacht gesleept, en waaaw hun karamel met nootjes erin is heerlijk. De terugreis op de bus verloopt easy en we komen aan op Piazza Gramschi. Daar begint hét zotste avontuur van de dag : ik heb mijn sleutel in mijn huis laten liggen en dus mijzelf (en Charlotte en Marieke) buitengesloten. Eerste idee is gewoon de bus naar het huisje te nemen, zodat we toch voor het donker thuis geraken. Die optie lukt nog net. Dan bij aankomst kijken we eventjes of er geen ruiten zijn die openstaan, en ja dat van de badkamer op het eerste verdiep blijkt niet dicht. We gaan dus naar de buurvrouw om een ladder en zuilen daarmee over straat tot aan het raampje. Maar de ladder blijkt te kort. Gelukkig heeft die Italiaanse dame (in rode training!) een beter idee. Ze belt naar de brandweer om te vragen of die ons een handje kunnen toesteken. Wat een gebeuren : 4 stoere brandweermannen komen eraan met hun professionele skills en hun brandweerwagen. Moet een zeer grappig zicht geweest zijn om daar zo 3 meisjes met winkelzakjes (want we zouden die avond nog spaghetti koken) te zien kijken hoe die mannen daar door het kleine raampje naar binnenklimmen. Die moeten gewoon ontzettend veel lol op hun zelf hebben gehad (voor zover ik hun gemompel in het snel Italiaans verstond); Eenmaal binnen, beginnen we meteen te koken en tegen 22u30 hebben we onze spaghetti binnen geschrokt en gaan we slapen, want de volgende dag moeten we vroeg op : we gaan naar zee !!!

DOMENICA 12 SETTEMBRE

Gigantisch zalig plan om vandaag naar zee te gaan, klein nadeel : de bus vertrekt om 8u10 en dat betekent dus vrij vroeg uit de veren. Nuja dat hebben we er wel voorover, want het wordt een stralende dag zonder enig wolkje aan de hemel had internet ons verteld. Tegen 10u komen we aan in Castilione de Peschaia (iets onder Grosetto) en kunnen we al meteen beginnen bakken. Wat een weertje! Bruinen voor dood, echt zalig. En de plakkers op mijn benen zijn wel een zotte stunt : die zijn er fataal ingebruind. Een lekker broodje met gorgonzola en platte kaas, 2 appeltjes, beetje vers water en we hebben geluncht. Erna nog wat ‘leren’ ‘on the beach’, heerlijk toch om op zo’n manier de Italiaanse onregelmatige werkwoorden onder de knie te krijgen (veel beter dan op z’n Belgisch gewoon aan je bureau). Een plonsje maakt het volledig af, hoewel het wel een beetje zeer verdacht is dat de drie Italiaanse macho’s die zich achter ons bevonden toevallig allemaal recht zaten dan…Wanneer de wind net iets te veel het zand in onze ogen wuift, is het tijd om op te stappen; We nemen de bus richting Siena en genieten van onze thuiskomst in onze ‘hometown’. Een wandeling naar het huisje en een lekkere kaassaus (die niet zo makkelijk te maken was, vermits een klopper ontbrak) met pasta doen onze maag stillen. En de douche is vol met zand, dus een kleine poetsbeurt kan er wel af, want morgen komen Valentina en Fransceska (mijn huisgenoten) terug thuis; Daarna testen we de wasmachine, op hoop van zege steken we er enkel de handdoeken in, want ervaren wassers zijn we niet echt.

Week 1 : Siena una bella città

Om later nog eens te herlezen, hoewel vele details zijn weggelaten (doordat ik slechts om de 5 à 6 dagen verder schreef) en  ‘minder geschikte’ scènes niet in dit ‘dagboek’ zijn opgenomen… Een herinnering aan het Programma Erasmus  EILC 2010 (2-30 settembre 2010).

LUNEDI 30 AGOSTO

Na een drukke dag van pakken en afwegen wat nu wel/niet meekan naar Italië is het tijd voor een afscheidsetentje. Op zich was er gereserveerd rond half acht voor twintig personen in Gök Palace (Sleepstraat 108, Gent), maar op het moment zelf bleken we toch met 35 te zijn… Gelukkig waren de uitbaters echt wel vriendelijk en zorgden ze ervoor dat iedereen een plaatsje kreeg (al was het dan met 2 aan het hoofd van de tafel…) Wijn, pizza en leuk gezelschap zorgden dat het een geslaagd afscheid werd. Lisa’s boekje werd doorgegeven en gevuld met zalige tekstjes van enkelen van de aanwezigen. Leuk om te zien dat iedereen mee uitkijkt naar het avontuur dat mij te wachten staat. Het gaf een zot gevoel om te zien dat al mijn betere vrienden eens allemaal waren verenigd. De foto’s zullen wel voor zich spreken achteraf. Na de Turkse pizza, waar  we een digestiefje (in alle kleurtjes) en een appeltheetje konden drinken, gingen we met een paar nog naar de ‘Spijker’ en naar de ‘Gouden Mandarijn’ om dan in ons bedje te kruipen voor de volgende (grote) dag.

MARTEDI 31 AGOSTO

Officiële dag één van ‘hét grote Erasmus’ avontuur. Rustig opstaan zat er niet in, want tegen negen uur ging de wekker af. Valiezen aan elkaar binden en maar hopen dat ik ze allemaal kan dragen. Wonderwaar is het me gelukt om ze van Brussel-Zuid via Parijs naar Bologna te versjacheren… De laatste uurtjes in België gingen we tegen de middag naar Louise en Charlotte, bij familie nog een laatste Belgisch Croqueske gaan eten om dan met princestartskoekskes, repen Côte d’or, wat water en wat crackers de TGV op te stappen. De drie andere Belgische meisjes die mee met mij naar Italië reisden, bleken echt supersympathiek en sociaal te zijn. Leuk vertrek ! Voor we het wisten waren we in Parijs centrum. Klein minpunt : onze trein richting het zuiden vertrok vanuit een ander station, dus moesten we nog een heus traject via 2 metrolijnen afleggen om daar te geraken. Gesleur en getrek met een cello, buskotposters, in totaal 8 valiezen en een dekbedzak. Hoe wij dat hebben klaargespeeld hou ik nu echt wel voor onmogelijk…We hebben alles in beetje bij beetje dan toch bij die slaaptrein gekregen, maar zweten dat dat was… Bij aankomst bleek dat ik in ‘una cuchetta’ (soort treinslaapbedjes) zat met een Italiaans gezin dat van iets buiten het centrum van Bologna bleek te zijn. ‘k Heb met de kindjes naar de Aristokatten gekeken, een broodje gekregen van ‘la madre’ en mijn eerste zinnetjes gebrekkig Italiaans gesproken. De hél gewoon hoe snel die praten, zelfs met mijn Belgisch geratel haal ik die snelheid niet (stel u maar eens voor hoe het er dan op zijn Italiaans aan toe gaat als het al zover is gekomen). Een saaie treinrit was het niet, want plots viel het hele gebeuren daar stil. Bleek dat iemand aan de noodrem had getrokken en er bijgevolg dus een geurtje hing dat rook naar verschroeid ijzer (van de remmen waarschijnlijk). Bijgevolg dus 2 uur gewoon stil gestaan en dan is in zo een kleine cucchetta zitten echt wel geen optie. We zijn dus met de Belgen eens naar de ‘treinbar’ gegaan, dronken daar een theetje : mijn eerste verloochening  van de Italiaanse koffiecultuur… Later zal ik wel espressootjes leren drinken dacht ik zo. Tegen middernacht heb ik me dan toch maar in mijn  bedje bij de familie gelegd, waar  er ondertussen ook een Frans-Italiaanse kunstenares was komen bijliggen. Zij doet nu iets met cactussen (voor zover ik haar Italiaans heb verstaan). Trotter bleek mijn beste vriend wanneer ik eventjes de slaap niet meer kon vatten. Ideaal boekske !

MERCOLEDI 1 SETTEMBRE

Rond een uur of acht ’s ochtends vroeg aangekomen in Bologna station, was ik plots de andere Belgische meisjes kwijt. Mijn gsm was plat (typisch dat dat op zo’n momenten voorkomt), waardoor ik dus echt op mijn eigen viel. Bleek echt wel zeer vervelend, want mijn bagage was zo goed als uit elkaar gevallen. Gelukkig was een supersympathieke kerel die mij hielp die naar mijn appartement te versleuren. Voordien had ik al een aanbod van een andere man afgewezen, want die bleek 10 euro te vragen voor zijn gesleur….Dan nog het volgende probleem tegemoet komen : uitleggen aan de vrouw (die daar stond te wachten met de sleutel) dat ik zo laat was. Doe dat maar eens als je nog maar enkel een boekje ‘hoe Italiaans in 6 weken’ eens vluchtig hebt doorgenomen. Met handen en voeten ben ik er dan toch toe gekomen haar te expliceren wat er gebeurd was. Alles op het gemakje naar boven doen, Guiseppe de onderbuur helpt mij daarbij, want 4 verdiepen zonder lift is echt wel onhandig. Meteen heb ik door dat dat voor de rest van mijn Erasmusperiode mijn dagelijkse onontkomelijke sport zal zijn…’k Heb daar zowat heel mijn kamer zo zotmogelijk geïnstalleerd en echt een zotte ‘wall of Friends’ gecreëerd, ’t is de moeite. Meer dan 70 foto’s pronken schoon boven mijn bedje… Tegen de namiddag besloot ik zowat rond te gaan naar de universiteit voor mijn inschrijving daar te volbrengen : gesloten. Dan maar naar het bussolagebouw om er te zoeken voor een slaapplaats in Siena gedurende mijn verblijf daar in September. Echt nog nooit zoveel stress gehad, omdat ik dus nog steeds niets had waar ik kon slapen gedurende die taalcursus. Peperduur is Siena, het is niet te schatten. ‘t Blijkt geen meevaller te zijn daar in dat Bureau, geen enkele Sienees wil een kamertje (zelfs geen doppia : tweepersoonskamer zoals ze dat noemen) voor minder dan 400 euro/maand. Nuja ik kom toevallig Julie Mennes en Lien Arits ( twee van de Belgische meisjes die met mij de slaaptrein namen uit Parijs) tegen. Echt een geluk, want zo trok ik de rest van de dag met hen op en aten we samen onze eerste Italiaanse pizza op de Piazza Maggiore, waar ik mij lid maakte van de gigantische bibliotheek (die daarbij ook nog eens zot van architectuur bleek) en zo toegang kreeg tot het internet. Daar vond ik een gsm-nummer van ene Guiseppe, die dan toch heel misschien iets voor me had om te slapen in Siena. Allemaal zeer vaag en onduidelijk en in de trend van ‘bel me dan morgen maar eens’. À l’aise zoals ze dan zeggen, maar dan echt wel in de extreme vorm. Soms wel een beetje vervelend voor mij met mijn poging tot structuur/regelmaat brengen/behouden. Nuja tegen 19u ben ik meegegaan naar Julie haar kot, dat blijkbaar echt niet ver van het mijne is. Leuke en klare eenpersoonskamer. Zij heeft het ook wel getroffen. Na een goede babbel, alweer een theetje en een beetje fruit ben ik naar mijn eigen stek gegaan. ‘k Dacht daar alleen aan te komen, maar nee mijn eerste nieuwe kotgenoot liep net de deur uit naar een feestje.’t Zit goed dacht ik, ik zit hier met leuke mensen en ’t wordt echt wel een leuke tijd. Na mijn maandje Siena uiteraard.

GIOVEDI 2 SETTEMBRE

De eerste Italiaanse ochtend en ik moet op om 5u om die trein naar Siena te halen. Mottig tot en met stap ik dus naar het station met mijn trekrugzak gevuld op een manier waardoor de schoenen steken in mijn rug. Ik weiger hem toch uit te doen, want de hitte (op dat uur al!) is nu al aanwezig. ’t Is weer zo’n ‘slaaptreinachtig iets’ dat mij naar Firenze brengt en vervolgens stap ik over op de lokale trein. Tegen de ochtend ben ik aangekomen en bel ik toch maar eens naar die Guiseppe : hij komt mij na mijn eerste ochtend les naar mijn universiteit oppikken om zijn accommodatie te tonen : 300 euro voor een maand, in een singola : check, dat is het  gewoon ! Zeer grappig wel, want weer dacht ik dat ik zijn telefoontje verkeerd had begrepen : Hij komt me halen met zijn ‘machina’ (blijkt later een auto te zijn) en ‘uno bambino negro’ (wat ik letterlijk vertaalde als ‘klein negerke’. Strange !) Ik zit daar zowat te wachten tot we de ‘teste di lingua’ mogen afleggen en zie daar een meisje zitten dat er Belgisch uitziet. ‘k Spreek haar aan en het blijkt Laura te zijn, ze komt uit Antwerpen en studeert harp in Oudinee aan het conservatorium. Leuk om nog eens Nederlands te kunnen spreken. We gaan samen binnen in de ‘Aula Magna’ en leggen die test af. De multiple choice vragen waren echt ontzettend moeilijk, gokken dat ik daar heb gedaan. En dan de luister- en begrijpend lezen oefening. Dat was echt zoals in het middelbaar :  vraagjes oplossen en zinnetjes vormen, goed/fout,…Geen idee hoe ik het ervan af had gebracht, maar mijn Frans en mijn Latijn bleken dan toch van pas te komen : leve het Sint-Bavogeheugen. Lucca (het derde meisje dat met mij van Parijs vertrok) en Laura gaan mee met mij op zoek naar het kleine negertje : ja ja daar zat het op een bankske. Zijn nonkel Guiseppe, blijkt een supervriendelijke Italiaan te zijn. We gaan samen naar zijn ‘casa’ wat een Toscaans vakantiehuisje blijkt te zijn, 1 km van het centrum met tuin, living, keuken, badkamer, eigen kamer, …Voor het moment zou ik alleen zitten, maar tegen maandag zouden mijn huisgenoten hun gerief wel komen droppen. In alle rust zit ik thuis en breng ik hier alles in orde. Tegen de pommerigio (16u) belt Laura om te vragen of ik niet naar het centrum kom. En ja aan de piazza del Campo spreken we af. Meteen ben ik onder de indruk van het reusachtige plein, waar toeristen foto’s nemen dat het geen naam heeft, waar de zon op ons hoofdje schijnt en waar wij gewoon voor de rest van de maand met alle Erasmussers nog vele avonden zouden doorbrengen met pizza en wijn! Mijn eerste stadsindruk is ongelooflijk : wat een sfeer. We verkennen de stad, lopen nog als echte leken met een plannetje in de hand van het een naar het ander en gaan op zoek naar een leuk restaurantje om te eten. Daar aan de ‘pallazo del Pope’ komen we terecht bij een ober die er dan misschien op het eerste zicht een beetje onsympathiek uitziet, maar die later op de avond het met ons over de verschillende plekjes van Siena zou hebben. Het terras blijkt ook een punt te zijn waar studenten met hun laptop het internet van de buren komen aftappen (die is daar zoals op verschillende andere piazza’s in het stadje gratis en onbeveiligd).  Rond middernacht ben ik moe en wil ik te voet naar huis. Ik vraag de weg aan een voorbijganger, die me weet te zeggen dat het echt nog 20 minuten wandelen is. Maar hij heeft een scooter en wil me gerust brengen. Meteen heb ik door dat Italianen echt vriendelijke mensen zijn, en hoewel het lijkt dat ze je stanté pédé willen versieren, is dat gewoon hun manier van doen.

VENERDI 3 SETTEMBRE

Opstaan om naar mijn eerste les te gaan, geen idee in welke ‘livello’ ik ga terecht komen. Waaaaw ongelooflijk, ik zit in B1 ( het 3^de van de 5 levels, hoger dan ik had kunnen denken). ‘Je kent de passato prossima toch’, vragen ze me : ‘si, si’, no problemo’, en ondertussen maar denken wat die tijd zou willen zeggen…’k Zit met Laura in de klas, echt een toeval, maar ‘k ben daar wel blij voor. Zij heeft ook maar via een ASSIMIL-boekske uit de jaren ’80 zo een beetje het Italiaans geleerd. Maria Rita, een Portugese uit mijn les, blijkt meteen mijn maatje. Ze studeert Art en Grafische technieken en houdt ook enorm van reizen…Wat die introductiedag allemaal kan doen : ‘k had meteen 19 nieuwe vrienden in de klas. Iedereen is echt ontzettend sociaal, en iedereen wil zo goed mogelijk Italiaans leren : met vallen en opstaan. Olga onze lerares, een kleine felle en zo’n beetje mijn grote, heeft een duidelijk accent en heeft daarnaast ook begrip voor wie het (net als ik ) misschien toch dat tikkeltje moeilijker heeft de eerste week. Ze lacht door haar zinnen heen wanneer ze uitlegt wat Siena te bieden heeft, zo zorgt ze ervoor dat iedereen zich echt wel op zijn gemak voelt, zélfs terwijl we wat gebrekkig Italiaans uitkramen. En voilà de eerste les zit erop : ik kan mijzelf al kort in het Italiaans voorstellen. ’s Avonds zouden we allemaal met de Belgen bij Laura op het kot koken en dan samen nog eens een stapje in de wereld zetten, het is immers weekend. Mijn kotbaas stelt voor mij dekens te brengen, want die liggen nog in Bologna. Hij pikt me op met de Vespa en we rijden naar het centrum. Chanceke met zo’n goeie man en ook zijn vrouw blijkt zo’n typische Italiaanse,’t is zij die voor de zekerheid nog handdoeken achterbrengt. We koken onze eerste ‘pasta al dente’ en eten nooit meer met een mes. We eten pesto, mozarella, pomodoro en origino : de ingrediënten die hier het lekkerste en dan nog eens het goedkoopste zijn. De piazzo del Campo blijkt goed vol te zitten, leuk sfeertje, gezellig samenzijn. Tegen 1u gaan we naar huis, ik slaap bij Laura, want haar Oostenrijkse kotgenoot Steffie moet naar een trouw en dat bed is dus vrij; Morgen is er immers toch een Erasmusuitstap die doorgaat in het centrum, dus overnachten in mijn afgelegen casa is een beetje ver.

SABATTO 4 SETTEMBRE

’s Ochtends broodjes met Nutella (alweer een verloochening van de Italiaanse cultuur waar men met enkel een espresso doorkan tot de lunch, wij Belgen zijn het anders gewoon). We bekijken de Trotter en trekken naar het parc ‘orto dell’ Pecchio’ net buiten het centrum. Een wondermooie picknicktuin, waar de zon op het gras schijnt, het geblaat van de geiten klinkt, de vrouw des huizes mij vertelt over haar allergie. Ze is zo ontzettend blij dat iemand hetzelfde heeft als haar, maar in feite weet ze niet dat mijn  benen helemaal niet vol staan met beten, maar veeleer met brandwonden. Ja ja nog steeds loop ik met van die belachelijke witte plakkers op mijn beide benen, dat steekt zot af, maar is wel het beste voor een goeie genezing.  Tegen de namiddag gaan we naar de eerste uitstap ‘Passagiata per Siena’. Een slechtere gids dan die dat wij hadden kan je je gewoon niet voorstellen. Dat ‘wijfke’ had echt psychologische problemen, over de stad Siena zijn we niet veel meer dan over de Pallio te weten gekomen. Een jammere zaak want via Trotter wisten we dat die stad dus echt wel veel te bieden heeft. Toch leuk om mee te zijn met Erasmusuitstappen, want terwijl Lucca en Eline (de twee andere Belgen) in Firenze en Rome hun kot aan het zoeken zijn, kunnen wij kennismaken met de andere nationaliteiten die deze taalcursus volgen. De Letten blijken de tofste. Rima en de Aistees (2 meisjes/vriendinnen die beiden Aëstie noemen) zullen ons nog vaak naar de feestjes volgen…De ene is zowat de Christina Aguilera van Letland (ze danst, rookt, kleur haar haar net als Aguilera, maar ’t is echt zo’n zalig feestbeest), de andere Aëstie heeft zogezegd geen boyfriend, maar op Facebook (ja die is ook onder de Italianen bekend) staan er wel foto’s met die ene jongen en kan je goed lezen ‘in een relatie’. Geen idee wat zij hier op Erasmus van plan is… Rima is de meest volwassene, ze blijkt 26 jaar, maar ziet er eigenlijk even oud als ons uit. Zij slaapt op kamer met Tania, een zotte Portugese, die op woensdag jarig is : iedereen zal het geweten hebben. Vriendschappen komen hier vlug, iedereen is supersociaal, leuk en vooral : iedereen is in partymood ! We laten de gids (nadat deze er ons op gewezen heeft dat het leven als gids niet alles is, blablabla, neut neut) voor wat ze is, en spreken met de meisjes af tegen 21u aan de Porta Cammolio (een van de vele stadspoorten), waar er een bandje optreedt. Het is daar echt wel een party : ’t zitten daar wat Italianen te dineren (want wij als leken hadden niet door dat ze dus pas tegen 21u starten met eten en bijgevolg dus maar beginnen feesten rond 23u-23u30). ’t Roept daar nu toch iemand ‘Viva Belgio’, ‘k dacht dat ik ‘Alberto’ had verstaan, maar nee nee. De toost werd uitgebracht op hun Italiaanse vriend die in Mechelen (wat een bescheten Erasmusbestemming!) zijn laatste jaar chemie zou afwerken het volgende semester. Meteen worden we allemaal (alle 7  : Rima, Tania, ik, Laura, de Aistees en nog een vriendin van hun) mee aan tafel gevraagd om wijn te drinken en mee te praten. Leuke gesprekken en leugenachtige verhalen over het zotte ‘Mechelen’ zorgen ervoor dat we meteen nog meer in feeststemming zijn. De Aisties brengen Sambuka mee (een straf drankje dat je mengt met multivruchtensap, of je laat dat laatste weg en drinkt het puur zoals de Italianen zichzelf willen bewijzen). Geen drankspelletjes, niet gewoon op het gemakje een slurpje nemen, ‘you will drink’ : de Aisties doen niets liever. Alles moet naar binnen worden gekapt. En ik maar nippen en voorzichtig wat weggieten als de Letse ‘wijfkes’ het niet zien, want anders liggen we plat voor het feestje echt begonnen is. En ja dan is het zover, we gaan dansen! Openluchtdj, goeie (wellis waar commerciële) muziek, leuke sfeer, grote groep erasmussers. De avond wordt goed ingezet. Twee zielige Italianen bieden Laura en mij wat Corona aan en openen meteen met de zinnen waarmee we nog veel zullen worden aangesproken : ‘Come ti chiamo? Quanto anni hai? Da dove sei? Sei carissima!’. Dat die Italiaan mij daar een roos koopt, (van zo’n roosverkoper die je als je hem in België zou tegenkomen gewoon een schop zou willen geven) gaat er toch wel een beetje over. Ik probeer zowat subtiel weg te dansen en stoot op een Parisien. Die blijkt een vriendelijke Frans-Italiaans-Marokkaanse voetballer te zijn en helpt me een handje weg. Ook van hem een drankje. Ja ja, als meisje in Italië is het echt goedkoop uitgaan. Elke Italiaan wil zijn zotste versiertrucs bovenhalen, te beginnen met het aanbieden van een drankje,  wij Belgen genieten daar gewoon van en haken af als het te ‘plakkie’ wordt. Dan plots is Laura haar tasje verloren, eventjes zotte paniek. Al haar gerief zat daar in, inclusief de sleutels van haar appartement waar ook ik opnieuw ga logeren. Gelukkig krijgt Rima niet veel later een sms dat de Aisties die in grote haast het tasje mee hadden genomen… We kunnen het meteen gaan ophalen. Gelukkig want  zo kunnen we met een goed gevoel terug naar huis.

DOMENICA 5 SETTEMBRE

Vroeg opstaan hoeft niet, maar doordat ik weer bij Laura blijf slapen worden we vanzelf wakker van de kerkklokken die ’s ochtends op de nabijgelegen Piazza dell’ Independente door de kamer weergalmen. We spreken af met Anna in het ‘Meetlifecafé (via Pantaneto), waar we met deze Amerikaans-Italiaanse couchsurfer een leuk gesprek en een lekkere (mijn eerste!) koffie drinken.Daar komt nog heel wat suiker en melk aan te pas. Erna trekken we met de Letten en de Portugese Tania terug naar het park om daar op WIFI eventjes op het internet te gaan, te picknicken, en vervolgens nog wat door het stad te kuieren. Gezellige avond. Niet veel later trekken we naar de Lizza, aan de plazza Granchi, waar we met een ijsje eventjes gaan zitten, want het is tijd om eens de werkwoorden te bekijken. Samen met een muziekje zitten we wat ‘verbi irregulari’ in ons hoofd te pompen, echt geleden van het middelbaar van de woordjes Latijn om zo te studeren. Er is gewoon geen andere optie om de volgende dag niet door de mand te vallen in de les van professor Olga. Tegen 21u spreken we af met Ivan Martini (een andere couchsurfer, die later toch geen couchsurfer blijkt, maar die ons gewoon vond op Facebook) : hij is medewerken aan de universiteit en zit samen met ons bij de ‘fontana Gaia’ voor een wijntje en een babbel. En niet veel later komen ook Lucca en Eline erbij zitten met hun kotzoektocht-verhalen van het voorbije weekend. Ik ben moe, dus  keer ik tegen middernacht op het gemakje naar mijn casa terug, eens in mijn eigen bedje slapen. Dat blijkt geen pretje te zijn. Mijn bovenbuur, een buitenlander met een vuile baard en een raar accent, blijkt van vechtfilms te houden. Ik kan daar een hele nacht tot 2u van meegenieten, want mijn muren zijn flinterdun. ‘k Ben me dan maar in de living beneden gaan leggen om wat verder verwijdert te zijn.