Week 4 : This must be Florence...

LUNEDI 20 SETTEMBRE

Tegen 2u komt onze trein aan in Bologna station, ‘k mag van geluk spreken dat mijn kot maar twee straten verder was, want mijn lenzen deden echt zotveel zeer. In de trein zaten we in een cuchetta met een Pool en twee Sicilianen, Dat een FREAKS ! Ze kwamen net van een pokerwedstrijd-weekend in de casino van Venetië en genoten nog na van hun zalige weekend. De mannen hadden zelfs tot rugzak eraan toe gadgets i.v.m. poker. Zeeeeer intellectuele hobby zou ik zo zeggen. Als ik op mijn kot aankom dan komt de twijfel boven : neem ik tegen de middag een lift met Martin (die is in Bologna met zijn eigen auto en vertrekt dan naar Siena) of ga ik nu al tegen 5u15 op eigen houtje naar Siena, zodat ik de voormiddagles om 9u niet mis. Ik ga voor de tweede optie, want als Lowie zou komen binnen een weekje, zou ik mijn skipdagen best wat opsparen…Ik maak mijn valies, lees nog eens mijn mails, ruim mijn kamer op, eet de laatste (!!!) reep côte d’or op en voor ik het weet is het tijd om mijn valies naar het station te rollen. Geen makkie om zo vroeg op de ochtend dat geladen ding van de schone/maar hoge trappen voor vier verdiepen eigenhandig naar beneden te sleuren. Maar het lukt. In het station stap ik op de slaaptrein naar Firenze waar ik niet eens een zitplaats heb. Vrij onhandig, want nu zit ik zo in de gang naast een Italiaan Frederico (zo zijn er wel meerdere) die zijn leven zo wat zit te vertellen. Nul interesse heb ik op dit vroeger ochtenduur, want ik ben nog steeds aan het bekomen van mijn nachtje uit gisteren in de discotheek. Mijn slaap die door Abdul werd verstoord, zal ik ook vandaag niet kunnen inhalen. Of toch misschien, tijdens de namiddaglessen van Falassi. Zijn cultuurlessen zijn wel interessant, maar in feite ga ik daar enkel naar toe om mijn handtekening te zetten, want die aanwezigheden zijn nodig om het examen te kunnen doen aan het einde van de maand. Als ik aankom in Siena ben ik net een half uurtje te vroeg voor de les. Het dilemma is groot : ga ik ernaar toe of ga ik gewoon naar huis gaan slapen? Maar als die-hard besluit ik toch voor optie 1 te gaan, wat achteraf gezien echt wel een goed idee was. We spreken namelijk die dag alles af voor het examen (dat nu toch wel begint te naderen : 29 september is het zover). Ook ’s namiddags heb ik het echt supermoeilijk om aandachtig te zijn, maar dan tegen 17u kan ik eindelijk een korte siesta doen. Het liedje ‘Rusted Roots’ wekt me net op tijd, want ik moet nog douchen en mijn zalig tweedehandskleedje aandoen voor een uitje naar de Palazzo Comunale. Deze avond is er immers een (gratis) operaconcert in dit prachtige gebouw dat zich op de Piazza del Campo bevindt (naast de Torre del Magnia). Amai, dat een zotte operazaal, hoewel ze toch iets kleins weg heeft van ons NTG. We zitten met een vijftiental Erasmussers te genieten van het spektakel waarin een bariton, een alt en een sopraan ons stukken uit Verdi (Rigoletto, La Traviata), Puccini (Manon Lescaut) en andere Italiaanse componisten brengen. Een beetje out of context om over die musicologische wijdingen in dit feitenboek te vertellen….Soit, na het concert (waarbij het meisje dat tussen de stukjes door moest aankondigen echt door iedereen werd uitgelachen omdat ze zo ‘nutteloos’ mooi aan het wezen was : een beetje à la miss België verkiezingen). We gaan naar een pub van de locals. Die zit echt al bomvol, want het academiejaar voor de Italianen zelf gaat ver beginnen. We staan gezellig voor het café met wijn, bier en allerhande drankjes en genieten na van de avond. Ik maak het niet te laat, want de moeheid overwint. (naar Italiaanse normen spreek ik dus over 1u ’s nachts)

MARTEDI 21 SETTEMBRE                                         

Na een bijzondere rare nacht (ik had massa’s nachtmerries over mijn doppia-kamer in Bologna die niet zou meevallen, over mijn vrienden van België die ik zou kwijt geraken, over Lowie en andere boys…) sta ik op en ga ik mooi naar de les tot 13u. Een leuke lunch met Luka, Bruno, Tania en Eline op het plein voor het station en dan richting architectuurles. Die blijkt niet door te gaan, want onze teacher is ziek. Richting huis dan maar, want het wordt eens tijd dat ik voor de eerste keer ga studeren (ter voorbereiding  van mijn examen). Maar ook vandaag doe ik geen boek open, want als ik thuiskom krijg ik plots weer een slaapaanval en lig ik weer in bed tot 20u. Een goede pasta, een zalig zelfgebrouwd mascarpone-met-suiker-cornflakesdesert (ja de kaas moest vandaag op, dus heb ik maar iets in elkaar gestoken) en een kopje thee krikken mij op en een stemmetje in mij zegt dat het weer tijd is voor een uitje naar het centrum. Schone dagindeling houd ik zo aan de laatste tijd : overdag uitslapen en ’s avonds party, IDEAAL!

MERCOLIDI 22 SETTEMBRE

Vannacht zotlang wakker gelegen, ‘k heb een vermoeidheidshoestje opgedaan. Echt niet tof, want in de les zit ik daar maar weer wat te staren. Gelukkig is het herhaling en kan ik toch nog mee. ’s Middags eten met Agnèska, een Poolse en dan nog even richting universiteit en een babbeltje slaan met George (een Griek); Zotwijs : ik kan door mijn oud-Grieks verstaan wat er in zijn agenda enzo staat geschreven. En dan opnieuw ‘Corso di cultura’ van Professor Fallasi. Ook vandaag is hij weer zo enthousiast als het maar kan. Met muziekjes, filmpjes en allerhande andere zaken probeert hij ons duidelijk te maken hoe de Italianen zich nu echt gedragen. Iedereen zit daar maar wat te kijken en af en toe wordt de les onderbroken door een paar vrouwelijke profs die de professor vlug moeten spreken. Iets wat in Gent eerder als bijzondere stoorzenders zou worden gezien, maar hier blijkbaar gewoon de gewoonte is. We maken plannen om deze avond naar de Piazza del Campo te gaan met zijn allen (dat wil zeggen op z’n minst 15 man naar hetzelfde café) en daar eens een aperitivo te doen. Een cocktail drinken en daarbij eten zoveel je wilt : strak plan, want deze middag was het brood met de kaas net iets te weinig voor mij. Ik stap met Laura naar mijn huisje en we douchen ons en vertrekken weer richting het centrum. Van rusten komt weer niets in huis, ook mijn compiti (huiswerk) wordt gewoon aan de kant geschoven. Doe ik later wel. En ja die aperitivo is echt wel de moeite : MAMA MIA (zoals de echte Italianen zouden zeggen). NOorspronkelijk waren we een beetje ontgoocheld dat er tegen 21u nog zo weinig over was, dus vulden we onszelf maar met de aardappelsalade, hoewel die totaal niet typisch Italiaans was. Maar dan komt die gezellig ober nog even terug een babbeltje slaan. Hij ziet mij voor een Franse en imiteert maar eventjes mijn Franse R, die hij zo lachwekkend vond. Zoals alle Italianen probeert ook deze jongeman ons te imponeren en wel met een nieuwe lading voedsel. Ajoooooh de pizza is echt zotlekker en ook de rest van de warme hapjes gaan bij ons goed naar binnen…. Na extreem lang te hebben getafeld (met slecht 1 campari-orange die weer eens zotstraf was, alsof ze je daar gewoon meteen zat willen krijgen) gaan we naar de local bar waar we twee dagen ervoor ook nog waren. Daar is er weer zo’n onafgesproken Erasmusmeeting en drinken we à volonté wijntjes (want die zijn toch maar 1 euro). Een beetje aangeschoten vertrekken we naar de piazza om daar met een waterpijp gesetteld, nog een mooie, weer veel te late avond te beleven.

GIOVEDI 23 SETTEMBRE

Amai ’t is weer lastig om op te staan. Echt niet gezond en veel te lang geleden dat ik eens een nacht de volle acht uur sliep. Nuja dat hoort erbij. De voormiddagles verloopt goed en ’s middags lunchen we weer op de piazza met een groot deel van de klas. Het zonnetje brandt en ik zit daar schoon mijn (witte) lange broek, want die brandwonden zijn nog altijd gevoelig voor UV. Oorspronkelijk was ik niet echt van plan om ’s namiddags nog naar de architectuurles te gaan, maar wanneer ik daar toekom ben ik toch blij. We mogen vandaag in de bib boeken naar keuze zoeken (over elk mogelijk onderwerp : ik kies scenografie) en moeten daarover een presentatie maken. Ik en Daniel, beide met onze theater- en danspassie (wel grappig dat die Hongaar dus echt dans studeert en er eigenlijk totaal niet zo party-dansachtig uitziet) zijn al volop bezig, wanneer ik door Guiseppe de huisbaas wordt gebeld. Hij wil me dringend spreken en vraagt of hij na de les niet kan afkomen. Ik krijg het wat benauwd, maar wanneer hij dus effectief (een kwartier te vroeg, niet zoals alle laattijdige andere Italianen) voor mijn deur staat, wil hij eigenlijk gewoon iets vragen i.v.m. de meisjes die na mij in mijn kamer komen…. Dus helemaal geen preek zoals ik dacht te krijgen, vermits ik de dampkap naar de vaantjes heb geholpen (maar niemand ziet dat, want ik heb ze eigenhandig gefixt). Tijd voor een beetje studeren, want vanavond is er (weer eens) een Party en erna ga ik bij Laura gaan slapen, zodat ik niet alleen naar huis moet stappen…Tegen 22u neem ik dus de bus naar het centrum en terwijl ik met twee Australische meisjjes die op Eurotrip zijn praat (ooit wil ik wel eens naar hun thuishaven gaan), zie ik op de achterbank dat er een koppeltje zit uit Oudenaarde. Een leuk gesprek (nog eens in het Nederlands) en ik kom al aan in het centrum. Daar gaan we naar een Erasmus-welcomingparty in een zot gebouw. Echt tof dat de DJ zo op een binnenpleintje staat van wat vroeger allicht een palazzo was. De sfeer zit wel al goed, maar Laura en ik verkiezen toch de locals boven al dat internationaal gedoe. We trekken naar een bar, iets verder in de straat, waar we als echte Italianen een koffietje bestellen en ons placeren in leuke rotanzeteltjes. Een hip cafeetje en al snel hebben we compagnie van twee sympathieke Italianen die ons niet veel later terug vergezellen naar dat Erasmusfeestje. Nu het al wat later is, is iedereen aan het dansen, eten, drinken en vooral: Partypictures aan het trekken. De Oostenrijkse Sabby viert  haar verjaardag met van die dikke sigaren, waarbij ook wij van de rookwalm kunnen meegenieten (wat je genieten noemt). Een Nogrino (mix van gin, campari en rode wodka) voor drie euro, blijkt iets straffer te zijn dan verwacht. We drinken het drankje dus op het gemakje leeg en komen dan tot de constatering dat the party we welletjes is geweest. Het merendeel van de Italianen zelf staat aan de zijkanten van de dansvloer letterlijk te ‘keuren’ hoe de buitenlandse studenten (werkelijk van alle nationaliteiten) elk op hun manier staan te shaken…Zoiets als bodykeuring, waarbij je hun ogen van beneden naar boven ziet rollen, mee met de vormen van de lichamen. Ook Bruno is aanwezig en daarmee trek ik naar nog een ander klein cafeetje verderop, ook hier een koffietje, hoewel het al na 1u is. Als Laura, Bruno en ik nog eens een kijkje gaan nemen op de Campo, dan zien we dat het volle maan is. Echt een bijzonder groots en schoon gevoel, hoe we daar met zijn drietjes naar de hemel kijken, met rondom ons niet anders dan verliefde stelletjes… De terrasje zijn aan het opruimen (het is immers een doodgewone weekdag en Siena staat bij ons al een beetje gekend als ‘dode stad na 1u’), maar toch slagen we erin op de hoek van de straat nog een bar te vinden waar enkele jonge gasten nog wat te vieren hebben. Een sympathieke jongen van onze leeftijd met van die donkere krullen en blauwe ogen (Duccio) komt naar ons een slaat een babbeltje. Niet veel later voegen we ons bij zijn gezelschap (dat er echt nog redelijk marginaal/bizar uitziet). We worden getrakteerd op Asti-schuimwijn (iets wat naar onze normen een echt zoet vrouwendrankje is en helemaal niet past bij de status van deze mannelijke Italianen). Het zijn zeer grappige gesprekken, we hebben het over I love techno (waar Franscesko elk jaar met zijn vrienden naartoe trekt in zo’n ‘turkenbusje’), over Austin Powers en de moustache van een andere vent uit de bende, over de blonde Zweed die toch wel weer iets te opdringerig is (daar gaan we weer: het volk hier is echt niet subtiel in omgang met meisjes), … Het is al snel 3u en de bar begint op te ruimen. Je wordt zo’n beetje buiten geshot, want de obers halen tafels weg terwijl je nog gezellig zit te keuvelen. De boys hebben het naar hun zin en ook wij appreciëren het om eventjes de échte Italiaanse manier van cafézitten te ondervinden. Op 1 oktober worden we zelfs uitgenodigd op hun zelfgeorganiseerd ‘studentenfeestje’, waar meisjes gratis binnenkunnen (wat is dat nu weer voor een regel). Natuurlijk zullen we er dan zijn !

VENERDI 24 SETTEMBRE

Het opstaan verloopt ook nu vrij lastig, want hier in de stad is het een rumoerige ochtend… Je hoort de kerkklokken al in de vroegte en ook het verkeer is volop aan de gang. Hoewel de oogjes weer kleins staan, mijn maagje nog keert van de schuimwijn en cocktails van gisteren, ga ik toch netjes naar de les. Gepakt en gezakt (na de les neem ik wanneer ik de universiteit buitenstap meteen de trein naar Firenze), stappen we naar onze ‘insegnante’ (=lerares, het Italiaans gaat vlot en ik begin de woordjes zelfs tussen het Nederlands te mengen) Olga die weer leuke oefeningetjes in petto heeft… En dan in de namiddag een zalige film : ‘Santa Maradonna’. Ongelooflijk dat ik dus perfect kan volgen, natuurlijk met Italiaanse ondertiteling bij hé…Mijn passie voor de ‘Cinema Italiano’ wordt aangewakkerd... ’t Is snel 16u en niet veel sta ik bij Flora en brengen we samen het weekend door in deze prachtige cultuurstad. Een praaltje van de kunst! We lopen naar het PlusFlorenceHostel, echt dicht bij het station gelegen, met zwembad, sauna, gym en stoombad. De moeite dus. Deze avond gaan we erop uit en genieten we met volle teugen. We gaan op restaurant en eten een heerlijke lasagna met een flesje wijn… Daarna nog een slaapmutsje en richting hostel terug. Gezellig om Flora terug te zien en ook wel tof dat we met 6 andere buitenlanders een kamer delen.

SABATO 25 SETTEMBRE

Een vroege ochtend, maar ik zie het volledig zitten. We gaan richting Pallazo Pitti en bezoeken daar het Museo Palatino, de Boldoni tuinen, het museum voor moderne kunst en het modemuseum. Wel leuk dat vandaag toevallig alles gratis is. En het idee alles in de voormiddag te doen, was ook optimaal. Tegen dat wij rond zijn (de middag) staat er namelijk een ellenlange rij aan te schuiven. ’t Is vandaag ook Firenze-uitstap met de EILC, misschien kom ik ze wel tegen…

Erna trekken we naar de Santa Spirito (een kerk die we nog zagen in de Gentse lessen van architectuurgeschiedenis) en ook naar het Pallazo Ruccelai. Genoeg cultuur nu, want er is een supergrote ledermarkt, waar we op zoek gaan naar cadeautjes voor Sandrina en Jasmin (want ja die waren jarig en daar moet nog iets voor gekocht worden). Een koffietje later begeven we ons naar ons hostel waar we een sauna en een frisse duik nemen. Barbara (een meisje van Tsjechië uit mijn Sienales) is daar ook, leuke ontmoeting. De honger begint te knagen en we trekken weer naar het centrum. Derric en Aurore (een jongen uit de USA en een meisje uit Sydney) vergezellen ons voor een wijntje en een pizza. Daarna besluiten we nog een extra flesje te kopen en zetten we ons op de trappen voor de verlichte duomo. Een supermooi uitzicht op o.a. de bekende gouden poorten van het nabijgelegen baptisterium, een zalige sfeer onder de locals en de weinige toeristen die nu op dit latere uur aanwezig zijn… Wat zou je nog mee willen? Dan belt Bruno (een van de Erasmussers uit Siena), of we niet naar de Santa Croce komen, enja ingaan op zijn verzoek was echt wel de moeite. Rond deze grote (bekende) kerk verzamelen ’s weekends immers alle local studenten, jongeren en artiesten. Een drukke, maar zeer gezellige bedoening! Wanneer de klok weer veel sneller tikt dan we hadden kunnen denken, besluiten we naar de jeugdherberg terug te keren, want morgen willen we immers vroeg opstaan voor een extra dagje Firenze, waarna mijn citytrip er ook weer op zit. ’s Nachts in de kamer valt Flora in slaap en zit ik nog eventjes met Derric te praten, ’t wordt later dan ik dacht.

DOMENICA 26 SETTEMBRE

Vroeg uit de veren kunnen we valies maken, uitchecken, een ontbijtje onderweg genieten (op z’n echt Italiaans met een espressootje en een cornetto/croisant dus) De rij voor de Galleria d’Uffizi is echt superlang, maar de moeite. Wanneer ik in het ongelooflijke grote, mooie gebouw binnenga, sta ik meteen verstomd. Ik neem rustig mijn tijd om de kunstschat aan schilderijen en beeldhouwkunst grondig te bekijken. Amai, ongelooflijk dat zoveel rijkdom zich in 1 gebouw bevindt. Het bezoek zelf is misschien wel een beetje druk, doordat bij elk iets ‘bekender’ werk wel een gids met een menigte luisteraars te vinden is. Je hoort zo’n beetje alle talen door elkaar en kan dus wat moeilijker genieten van de werken. Godja ik sla geen zaal over en kom na enkele uren als een tevreden kunstliefhebber buiten. Flora en ik volgen Trotter, die ons brengt naar een heerlijke lokale patisserie. Twee ontzettend lekkere ambachtelijke taartjes (en dat is eens wat anders dan de Drongense bucht van Verbeke-Festiens!) geven me een nieuwe energieboost voor het bekijken van het ‘Ospedale degli Inoocenti’, de San Lorenzokerk, de Santa Annunciata, het San Marcoklooster en nog zoveel meer. We hebben Firenze echt wel grondig bezocht. Misschien jammer dat de Galleria dell’ Academia zo lang aanschuiven was, want daar staat de David…Tegen de vooravond is het tijd om de trein naar Bologna te nemen, want Flora heeft daar morgenvroeg haar vlucht en ik moet weer eens wat Erasmuspapperassen regelen. Die administratie hier in Italië is echt fataal. En telkens wordt je doorgestuurd…Klein minpuntje dan : de tickets naar Bologna blijken uitverkocht en de enige optie is dus een andere lokalere trein te nemen/een eurostar te betalen. Vermits het leven hier toch wel duurder is dan in België (en dat merk ik pas later, want de VDK-onlinerekeninguitreksels geven pas later weer hoe het mijn banksaldo gesteld is), ga ik voor de lange weg naar Bologna… 2 uur trein, maar gelukkig leer ik daar een danslerares van Bologna kennen en gaat de tijd sneller dan ik had kunnen denken. Ook tof dat ik aan het station te Firenze kennismaakte met de plaatselijke scouts. De copa’s (leiders) stonden daar met hun kindjes te wachten en konden me enkele leuke weetjes over het scoutsleven daar vertellen…Wanneer we op mijn kot aankomen, is Lucia daar (mijn kotgenoot) en we maken samen spaghetti met kaassaus. Leuke gesprekken over het studentenleven en tips voor het komende erasmusjaar…We vallen uitgeteld in slaap in mijn (nu al iets minder) saaie kamer.